De Dominica Oratione (16-20)

Fieri autem petimus uoluntatem Dei in caelo et in terra: quod
utrumque ad consummationem nostrae incolumitatis pertinet et
salutis. nam cum corpus e terra et spiritum possideamus e caelo,
ipsi terra et caelum sumus et in utroque id est et corpore et spiritu
ut Dei uoluntas fiat oramus. est enim inter carnem et spiritum
conluctatio et discordantibus aduersum se inuicem cottidiana
congressio, ut non quae uolumus ipsa faciamus, dum spiritus
caelestia et diuina quaerit, caro terrena et saecularia concupiscit.
et ideo petimus inter duo ista ope et auxilio Dei concordiam
fieri, ut dum et in spiritu et in carne uoluntas Dei geritur, quae
per eum renata est anima seruetur. quod aperte adque manifeste
apostolus Paulus sua uoce declarat, caro, inquit, concupiscit
aduersus spiritum et spiritus aduersus carnem
haec enim inuicem aduersantur sibi, ut non quae
uultis ipsa faciatis. manifesta autem sunt facta carnis
quae sunt adulteria, fornicationes, inmunditiae,
spurcitiae, idololatriae, ueneficia, homicidia, [*] [*]

Potest et sic intellegi, fratres dilectissimi, ut quoniam mandat
et monet Dominus etiam inimicos diligere et pro his quoque
qui nos persecuntur orare, petamus et pro illis qui adhuc terra
sunt et necdum caelestes esse coeperunt, ut et circa illos uoluntas
Dei fiat quam Christus hominem conseruando et redintegrando
perfecit. nam cum discipuli ab eo iam non terra appellentur sed
sal terrae et apostolus primum hominem uocet de terrae limo,
secundum uero de caelo, merito et nos qui esse debemus patri
Deo similes, qui solem suum oriri facit super bonos et malos et
pluit super iustos et iniustos, sic Christo monente oramus et petimus,
ut precem pro omnium salute faciamus, ut quomodo in
caelo id est in nobis per fidem nostram uoluntas Dei facta est ut
essemus e caelo, ita et in terra hoc est in illis credere nolentibus [*]

Procedente oratione postulamus et dicimus: panem nostrum
cottidianum da nobis hodie. quod potest et spiritaliter et
simpliciter intellegi, quia et uterque intellectus utilitate diuina
proficit ad salutem. nam panis uitae Christus est et panis hic
omnium non est, sed noster est. et quomodo dicimus pater
noster, quia intellegentium et credentium pater est, sic et panem
nostrum uocamus, quia Christus eorum qui corpus eius
contingimus panis est. hunc autem panem dari nobis cottidie
postulamus, ne qui in Christo sumus et eucharistiam eius cottidie
ad cibum salutis accipimus intercedente aliquo grauiore delicto,
dum abstenti et non communicantes a caelesti pane prohibemur,
a Christi corpore separemur ipso praedicante et dicente:
ego sum panis uitae qui de caelo descendi. si qui
ederit de meo pane, uiuet in aeternum. panem
autem quem ego dedero caro mea est pro saeculi
uita. quando ergo dicit in aeternum uiuere si qui ederit de eius
pane, ut manifestum est eos uiuere qui corpus eius adtingunt et
eucharistiam iure communicationis accipiunt, ita contra timendum
est et orandum, ne dum quis abstentus separatur a Christi
corpore remaneat a salute comminante ipso et dicente: nisi
ederitis carnem filii hominis et biberitis sanguinem
eius, non habebitis uitam in uobis. et ideo panem
nostrum id est Christum dari nobis cottidie petimus, ut qui in [*] [*]

Potest uero et sic intellegi, ut qui saeculo renuntiauimus et
diuitias eius et pompas fide gratiae spiritalis abiecimus cibum
nobis tantum petamus et uictum, quando instruat Dominus et
dicat: qui non renuntiat omnibus quae sunt eius,
non potest meus discipulus esse. qui autem Christi
coepit esse discipulus secundum magistri sui uocem renuntians
omnibus, diurnum debet cibum petere nec in longum desideria
petitionis extendere ipso iterum Domino praescribente et dicente:
nolite in crastinum cogitare: crastinus enim dies
ipse cogitabit sibi. sufficit diei malitia sua. merito
ergo Christi discipulus uictum sibi in diem postulat qui de crastino
cogitare prohibetur, quia et contrarium sibi fit et repugnans,
ut quaeramus in saeculo diu uiuere qui petimus regnum
Dei uelociter aduenire. sic et beatus apostolus monet formans et
corroborans spei nostrae ac fidei firmitatem. nihil, inquit, intulimus
in hunc mundum, uerum nec auferre possumus.
habentes itaque exhibitionem et tegumentum
his contenti sumus. qui autem uolunt diuites
fieri incidunt in temptationem et muscipulas et
desideria multa et nocentia quae mergunt hominem
in perditionem et in interitum. radix enim omnium
malorum est cupiditas quam quidam adpetentes
naufragauerunt a fide et inseruerunt se doloribus
multis. [*] [*]

Docet non tantum contemnendas sed et periculosas esse diuitias,
illic esse radicem malorum blandientium, caecitatem mentis
humanae occulta deceptione fallentium. unde et diuitem stultum
saeculares copias cogitantem et se exuberantium fructuum largitate
iactantem redarguit Deus dicens: stulte, hac nocte expostulatur
anima tua. quae ergo parasti cuius erunt?
laetabatur stultus in fructibus nocte moriturus et cui uita iam
deerat uictus abundantiam cogitabat. contra autem Dominus perfectum
et consummatum docet fieri qui omnibus suis uenditis
adque in usum pauperum distributis thesaurum sibi condat in
caelo. eum dicit posse se sequi et gloriam dominicae passionis
imitari qui expeditus et succinctus nullis laqueis rei familiaris inuoluitur,
sed solutus ac liber facultates suas ad Dominum ante
praemissas ipse quoque comitatur. ad quod ut possit unusquisque
nostrum parare se, sic discit orare et de orationis lege qualis
esse debeat noscere.