De Zelo et Livore (13-15)

Ideo et apostolus Paulus cum pacis et caritatis merita depromeret
cumque adseueraret firmiter et doceret nec fidem sibi nec
eleemosynas nec passionem quoque ipsam confessoris et martyris
profuturam, nisi caritatis foedera integra adque inuiolata seruasset,
adiecit et dixit: caritas magnanima est, caritas
benigna est, caritas non zelat, docens scilicet et ostendens
eum posse caritatem tenere quisque magnanimus fuerit et
benignus et zeli ac liuoris alienus. item alio loco cum moneret
ut homo iam sancto Spiritu plenus et natiuitate caelesti Dei [*] [*]

filius factus non nisi spiritalia et diuina sectetur, ponit et dicit:
et ego quidem, fratres, non potui uobis loqui quasi
spiritalibus sed quasi carnalibus, quasi infantibus
in Christo.. lacte uos potaui, non cibo. nondum enim
poteratis, sed neque nunc potestis. adhuc enim
estis carnales. ubi enim in uobis zelus et contentio
et dissensiones, nonne carnales estis et secundum
hominem ambulatis?

Obterenda sunt, fratres dilectissimi, uitia et peccata carnalia
et terreni corporis infesta labes spiritali uigore calcanda, ne dum
iterum ad ueteris hominis conuersationem reuoluimur letalibus
laqueis inplicemur, apostolo hoc idem prouidenter et salubriter
praemonente. itaque, inquit, fratres, non secundum carnem
uiuamus. si enim secundum carnem uiuitis,
incipietis mori: si autem spiritu opera carnis mortificatis,
uiuetis. quotquot enim spiritu Dei aguntur
hi sunt filii Dei. si filii Dei sumus, si templa eius esse
iam coepimus, si accepto Spiritu sancto sancte et spiritaliter
uiuimus, si de terris oculos ad caelum sustulimus, si ad superna
et diuina plenum Deo et Christo pectus ereximus, non
nisi quae sunt Deo et Christo digna faciamus, sicut apostolus
excitat et hortatur. si consurrexistis, inquit, Christo,
quae sursum sunt quaerite, ubi Christus est in dextera
Dei sedens: quae sursum sunt sapite, non quae
terrena sunt. mortui enim estis, et uita uestra [*] [*]

abscondita est cum Christo in Deo. cum Christus apparuerit
uita uestra, tunc et uos apparebitis [cum
eo] in gloria. qui ergo in baptismo secundum hominis antiqui
peccata carnalia et mortui et sepulti sumus, qui regeneratione
caelesti Christo consurreximus, quae sunt Christi et cogitemus
pariter et geramus, sicut idem apostolus docet rursus et monet
dicens: primus homo de terrae limo, secundus homo
de caelo. qualis ille e limo, tales et qui de limo:
et qualis caelestis, tales et caelestes. quomodo portauimus
imaginem eius qui de limo est, portemus
et imaginem eius qui de caelo est. imaginem autem
caelestem portare non possumus, nisi in eo quod esse nunc coepimus
Christi similitudinem praebeamus.

Hoc est enim mutasse quod fueras et coepisse esse quod non
eras, ut in te diuina natiuitas luceat, ut ad patrem Deum deifica
disciplina respondeat, ut honore et laude uiuendi Deus in homine
clarescat ipso exhortante et monente et eis qui se clarificant
uicem mutuam pollicente. eos, inquit, qui clarificant me
clarificabo, et qui spernit me spernetur. ad quam
clarificationem formans nos ac praeparans Dominus et filius
Dei similitudinem Dei patris insinuans in euangelio suo dicit:
audistis quia dictum est: diliges proximum tibi et
odibis inimicum tibi. ego autem dico uobis: diligite
inimicos uestros et orate pro his qui uos [*] [*]

persecuntur, ut sitis similes patris uestri qui in caelis
est, qui solem suum oriri facit super bonos et mal\'os
et pluit super iustos et iniustos. si hominibus laetum
est et gloriosum filios habere consimiles et tunc magis generasse
delectat, si ad patrem liniamentis paribus suboles subsiciua
respondeat, quanto maior in Deo patre laetitia est, cum
quis sic spiritaliter nascitur, ut in actibus eius et laudibus diuina
generositas praedicetur. quae iustitiae palma est, quae
corona esse te talem, de quo Deus non dicat: filios generaui\'
et exaltaui, ipsi autem me spreuerunt. conlaudet te
potius Christus et inuitet ad praemium dicens: uenite, benedicti
patris mei, percipite regnum quod uobis paratum
est ab origine mundi.