De Unitate Ecclesiae Catholicae Liber (21)

Confessio exordium gloriae est, non meritum iam coronae, nec
perficit laudem sed initiat dignitatem, cumque scriptum sit:
qui perseuerauerit usque in finem hic saluus erit,
quicquid ante finem fuerit gradus est quo ad fastigium salutis
ascenditur, non terminus quo iam culminis summa teneatur.
confessor est: sed post confessionem periculum maius est, quia
plus aduersarius prouocatus est. confessor est: hoc magis stare
debet cum Domini euangelio per euangelium gloriam consecutus
a Domino. cui multum datur, multum quaeritur ab
eo: et cui plus dignitatis adscribitur, plus de illo [*] [*]

exigitur seruitutis. nemo per confessoris exemplum pereat,
nemo iniustitiam, nemo insolentiam, nemo perfidiam de confessoris
moribus discat. confessor est: sit humilis et quietus, sit in
actu suo cum disciplina modestus, ut qui Christi confessor dicitur
Christum quem confitetur imitetur. nam cum dicat ille:
qui se extollit humiliabitur, et qui humiliat se
exaltabitur, et ipse a patre exaltatus sit, quia se in terris
sermo et uirtus et sapientia Dei patris humiliauit, quomodo potest
extollentiam diligere qui et nobis humilitatem sua lege mandauit
et ipse a patre amplissimum nomen praemio humilitatis
accepit? confessor est Christi: sed si non postea blasphemetur
per ipsum maiestas et dignitas Christi. lingua Christum confessa
non sit maledica, non turbulenta, non conuiciis et litibus perstrepens
audiatur, non contra fratres et Dei sacerdotes post uerba
laudis serpentis uenena iaculetur. ceterum si culpabilis et detestabilis
postmodum fuerit, si confessionem suam mala conuersatione
prodegerit, si uitam suam turpi foeditate maculauerit,
si ecclesiam denique ubi confessor factus est derelinquens et unitatis
concordiam scindens fidem primam perfidia posteriore mutauerit,
blandiri sibi per confessionem non potest quasi electus
ad gloriae praemium, quando ex hoc ipso magis creuerint merita
poenarum.