De Unitate Ecclesiae Catholicae Liber (2-3)

Ynde nobis exemplum datum est ueteris hominis uiam fugere,
uestigiis Christi uincentis insistere, ne denuo incauti in mortis
laqueum reuoluamur sed ad periculum prouidi accepta inmortalitate
potiamur. inmortalitatem autem potiri quomodo possumus,
nisi ea quibus mors expugnatur et uincitur Christi mandata seruemus
ipso monente et dicente: si uis ad uitam uenire,
serua mandata, et iterum: si feceritis quod mando
nobis, iam non dico uos seruos sed amicos. hos denique
fortes dicit et stabiles, hos super petram robusta mole fundatos,
hos contra omnes tempestates et turbines saeculi inmobili
et inconcussa firmitate solidatos. qui audit, inquit, uerba
mea et facit ea, similabo eum uiro sapienti, qui
aedificauit domum suam super petram. descendit
pluuia, aduenerunt flumina, uenerunt uenti et inpegerunt
in domum illam: et non cecidit. fundata
enim fuit super petram. uerbis igitur eius insistere, quaecumque
et docuit et fecit discere et facere debemus. ceterum
credere se in Christo quomodo dicit, qui non facit quod Christus [*] [*]

facere praecepit? aut unde perueniet ad praemium fidei qui fidem
non uult seruare mandati? nutet necesse est et uagetur et spiritu
erroris abreptus uelut puluis quem uentus excutit uentiletur
nec ambulando proficiet ad salutem qui salutaris uiae non tenet
ueritatem.

Cauenda sunt autem non solum quae sunt aperta adque manifesta
sed et astutae fraudis subtilitate fallentia. quid uero astutius
quidue subtilius, quam ut Christi aduentu detectus ac prostratus
inimicus, postquam lux gentibus uenit et sospitandis hominibus
salutare lumen effulsit, ut surdi auditum gratiae spiritalis
admitterent, aperirent ad Dominum oculos caeci, infirmi
aeterna sanitate reualescerent, clodi ad ecclesiam currerent, muti
claris uocibus et precibus orarent, uidens ille idola derelicta et
per nimium credentium populum sedes suas et templa deserta
excogitauerit nonam fraudem, ut sub ipso christiani nominis
titulo fallat incautos? haereses inuenit et schismata, quibus subuerteret
fidem, ueritatem corrumperet, scinderet unitatem. quos
detinere non potest in uiae ueteris caecitate circumscribit et decipit
noui itineris errore. rapit de ipsa ecclesia homines et, dum
sibi adpropinquasse iam lumini adque euasisse saeculi noctem
uidentur, alias nescientibus tenebras rursus infundit, ut cum
euangelio Christi et cum obseruatione eius et lege non stantes
christianos se uocent et ambulantes in tenebris habere se lumen
existiment blandiente aduersario adque fallente, qui secundum
apostoli uocem transfigurat se uelut angelum lucis et ministros
subornat suos uelut ministros iustitiae adserentes noctem pro
die, interitum pro salute, desperationem sub obtentu spei, [*] [*] [*]

perfidiam sub praetexto fidei, antichristum sub uocabulo Christi,
ut dum uerisimilia mentiuntur, ueritatem subtilitate frustrentur.
hoc eo fit, fratres dilectissimi, dum ad ueritatis originem
non reditur nec caput quaeritur nec magisterii caelestis doctrina
seruatur.