De Unitate Ecclesiae Catholicae Liber (12-13)

Nec se quidam uana interpretatione decipiant, quod dixerit
Dominus: ubicumque fuerint duo aut tres collecti in
nomine meo, ego cum eis sum. corruptores euangelii adque
interpretes falsi extrema ponunt et superiora praetereunt,
partis memores et partem subdole conprimentes: ut ipsi ab
ecclesia scissi sunt, ita capituli unius sententiam scindunt. Dominus
enim cum discipulis suis unanimitatem suaderet et pacem:
dico, inquit, nobis quoniam si duobus ex uobis conuenerit
in terra, de omni re, quamcumque petieritis,
continget nobis a patre meo qui in caelis est. ubicumque
enim fuerint duo aut tres collecti in nomine
meo, ego cum eis sum, ostendens non multitudini
sed unanimitati deprecantium plurimum tribui. siduobus, inquit,
ex uobis conuenerit in terra: unanimitatem prius
posuit, concordiam pacis ante praemisit: ut conueniat nobis, fideliter
et firmiter docuit. quomodo autem potest ei cum aliquo
conuenire, cui cum corpore ipsius ecclesiae et cum uniuersa fraternitate
non conuenit? quomodo possunt duo aut tres in nomine
Christi colligi quos constet a Christo et ab eius euangelio separari
? non enim nos ab illis, sed illi a nobis recesserunt et cum
haereses et schismata postmodum nata sint, dum conuenticula
sibi diuersa constituunt, ueritatis caput adque originem reliquerunt.
Dominus autem de ecclesia sua loquitur et ad hos qui sunt
in ecclesia loquitur, ut si ipsi concordes fuerint, si secundum [*] [*]

quod mandauit et monuit duo aut tres licet collecti unanimiter
orauerint, duo aut tres licet sint, inpetrare possint de Dei maiestate
quod postulant. ubicumque fuerint duo aut tres,
ego, inquit, cum eis sum, cum simplicibus scilicet adque
pacatis, cum Deum timentibus et Dei praecepta seruantibus. cum
his duobus uel tribus licet esse se dixit, quomodo et cum tribus
pueris in camino ignis fuit et quia in Deum simplices adque
inter se unanimes permanebant, flammis ambientibus medios
spiritu roris animauit, quomodo apostolis duobus in custodia.
clausis, quia simplices, quia unanimes erant, ipse adfuit, ipse
resolutis carceris claustris, ut uerbum quod fideliter praedicabant
multitudini traderent, ad forum rursus inposuit. quando
ergo in praeceptis suis ponit et dicit: ubi fuerint duo aut
tres, ego cum eis sum, non homines ab ecclesia diuidit qui
instituit et fecit ecclesiam, sed exprobrans discordiam perfidis et
fidelibus pacem sua uoce commendans ostendit magis esse se
cum duobus aut tribus unanimiter orantibus quam cum dissidentibus
plurimis plusque inpetrari posse paucorum concordi prece
quam discordiosa oratione multorum.

Ideo et cum orandi legem daret, addidit dicens: et cum steteritis
ad orationem, remittite si quid habetis aduersus
aliquem, ut et pater uester qui in caelis est
remittat peccata uobis. et ad sacrificium cum dissensione
uenientem reuocat ab altari et iubet prius concordare cum fratre,
tunc cum pace redeuntem Deo munus offerre, quia nec ad Cain
munera respexit Deus: neque enim habere pacatum Deum [*] [*]

poterat qui cum fratre pacem per zeli discordiam non habebat.
quam sibi igitur pacem promittunt inimici fratrum? quae sacrificia
celebrare se credunt aemuli sacerdotum? secum esse Christum,
cum collecti fuerint, opinantur qui extra Christi ecclesiam colliguntur?