De Opere et Eleemosynis (1-5)

Multa et magna sunt, fratres carissimi, beneficia diuina
quibus in salutem nostram Dei patris et Christi larga et copiosa
clementia et operata sit et semper operetur, quod conseruandis
ac uiuificandis nobis pater filium misit ut reparare nos posset
quodque filius missus esse et hominis filius uocari uoluit ut nos
Dei filios faceret: humiliauit se ut populum qui prius iacebat
erigeret, uulneratus est ut uulnera nostra curaret, seruiuit ut
ad libertatem seruientes extraheret. mori sustinuit ut immortalitatem
mortalibus exhiberet. multa haec sunt et magna diuinae
misericordiae munera. sed adhuc qualis prouidentia illa et quanta
clementia est, quod nobis salutari ratione prospicitur, ut homini
qui redemptus est reseruando plenius consulatur. nam cum Dominus
adueniens sanasset illa quae Adam portauerat uulnera et
uenena serpentis antiqua curasset, legem dedit sano et praecepit
ne ultra iam peccaret, ne quid peccanti grauius eueniret. coartati
eramus et in angustum innocentiae praescriptione conclusi.
nec haberet quid fragilitatis humanae infirmitas adque inbecillitas
faceret, nisi iterum pietas diuina subueniens iustitiae et misericordiae
operibus ostensis uiam quandam tuendae salutis [*]

Loquitur in scripturis Spiritus sanctus et dicit: eleemosynis
et fide delicta purgantur. non utique illa delicta quae
fuerant ante contracta: nam illa Christi sanguine et sanctificatione
purgantur. item denuo dicit: sicut aqua ignem extinguet,
sic eleemosyna extinguet peccatum. hic quoque
ostenditur et probatur quia sicut lauacro aquae salutaris gehennae
ignis extinguitur, ita eleemosynis adque operationibus
iustis delictorum flamma sopitur. et quia semel in baptismo remissa
peccatorum datur, adsidua et iugis operatio baptismi instar
imitata Dei rursus indulgentiam largiatur. hoc et Dominus in
euangelio docet. nam cum denotarentur discipuli eius quod ederent
nec prius manus abluissent, respondit et dixit: qui fecit
quod est intus fecit et quod foris est. uerum date
eleemosynam, et ecce uobis munda omnia, docens
scilicet et ostendens non manus lauandas esse sed pectus et sordes
intrinsecus potius quam extrinsecus detrahendas, uerum qui
purgauerit quod est intus eum quoque id quod foris est repurgasse
et emundata mente cute quoque et corpore mundum esse
coepisse. porro autem monens et ostendens unde mundi et purgati
esse possimus, addidit eleemosynas esse faciendas. misericors
monet misericordiam fieri, et quia seruare quaerit quos
magno redemit post gratiam baptismi sordidatos docet denuo
posse purgari. [*] [*]

Agnoscamus itaque, fratres dilectissimi, diuinae indulgentiae
salubre munus [et emundandis purgandisque peccatis nostis, qui
sine aliquo conscientiae uulnere esse non possumus medellis spiritalibus
uulnera nostra curemus. nec quisquam sic sibi de puro
adque immaculato pectore blandiatur, ut innocentia sua fretus
medicinam non putet adhibendam esse uulneribus, cum scriptum
sit: quis gloriabitur castum se habere cor aut quis
gloriabitur mundum se esse a peccatis? et iterum in
epistula sua Iohannes ponat et dicat: si dixerimus quia
peccatum non habemus, nos ipsos decipimus et ueritas
in nobis non est. si autem nemo esse sine peccato potest
et quisque se inculpatum dixerit aut superbus aut stultus
est, quam necessaria, quam benigna est diuina clementia, quae!
cum sciat non deesse sanatis quaedam postmodum uulnera,
dedit curandis denuo sanandisque uulneribus remedia salutaria.

Numquam denique, fratres dilectissimi, admonitio diuina
cessauit et tacuit quominus in scripturis sanctis tam ueteribus
quam nouis semper et ubique ad misericordiae opera Dei populus
prouocaretur et canente adque exhortante Spiritu sancto quisque
ad spem regni caelestis instruitur facere eleemosynas iuberetur.
mandat et praecipit Esaiae Deus: exclama, inquit, in fortitudine
et noli parcere. sicut tuba exalta uocem [*] [*]

Remedia propitiando Deo ipsius Dei uerbis data sunt, quid deberent
facere peccantes magisteria diuina docuerunt, operationibus
iustis Deo satisfieri, misericordiae meritis peccata purgari.
et aput Salomonem legimus: conclude eleemosynam in
corde pauperis, et haec pro te exorabit ab omni
malo. et iterum: qui obturat aures ne audiat inbecillum,
et ipse inuocabit Deum et non erit qui exaudiat
eum. neque enim mereri Dei misericordiam poterit qui
misericors ipse non fuerit aut inpetrabit de diuina pietate aliquid
in precibus qui ad precem pauperis non fuerit humanus. quod
item in psalmis Spiritus sanctus declarat et probat dicens: b e atus
qui intellegit super egenum et pauperem. in [*] [*]