De Mortalite (21-25)

Inprobat denique apostolus Paulus et obiurgat et culpat, si
qui contristentur excessu suorum. nolumus, inquit, ignorare uos, fratres, de dormientibus, ne contristemini sicut
et ceteri qui non habent spem. si enim credimus
quia Iesus mortuus est et resurrexit, sic et Deus
eos qui dormierunt in Iesu adducet cum eo. eos contristari
dicit in excessu suorum qui spem non habent. qui autem
spe uiuimus et in Deum credimus et Christum passum esse pro
nobis et resurrexisse confidimus in Christo manentes et per ipsum
adque in ipso resurgentes quid aut ipsi recedere istinc de saeculo
nolumus aut nostros recedentes quasi perditos lugemus et
dolemus? ipso Christo Domino et Deo nostro monente et dicente:
ego sum resurrectio. qui credit in me, licet moriatur,
uiuet et omnis qui uiuit et credit in me non
morietur in aeternum. si in Christo credimus, fidem uerbis
et promissis eius habeamus: ut non morituri in aeternum ad
Christum, cum quo et uicturi et regnaturi semper sumus, laeta
securitate ueniamus.

Quod interim morimur, ad inmortalitatem morte transgredimur
nec potest uita aeterna succedere, nisi hinc contigerit exire.
non est exitus iste sed transitus et temporali itinere decurso ad
aeterna transgressus. quis non ad meliora festinet ? quis non [*] [*]

Sic denique inuenimus et Enoch translatum esse qui Deo placuit,
sicut in Genesi testatur et loquitur scriptura diuina: et
placuit Enoch Deo et non est inuentus postmodum,
quia Deus illum transtulit. hoc fuit placuisse in conspectu
Dei de hoc contagio saeculi meruisse transferri. sed et per
Salomonem docet Spiritus sanctus eos qui Deo placeant maturius
istinc eximi et citius liberari, ne dum in isto mundo diutius inmorantur
mundi contactibus polluantur: raptus est [inquit]
ne malitia mutaret intellectum illius. placita enim
erat Deo anima eius. propter hoc properauit educere
eum de media iniquitate. sic et in psalmis ad Deum [*] [*]

Eius est in mundo diu uelle remanere quem mundus oblectat,
quem saeculum blandiens adque decipiens inlecebris terrenae uoluptatis
inuitat. porro cum mundus oderit christianum, quid
amas eum qui te odit et non magis sequeris Christum qui te et
redemit et diligit? Iohannes in epistula sua clamat et loquitur
et ne carnalia desideria sectantes mundum diligamus hortatur.
nolite, inquit, diligere mundum neque ea quae in
mundo sunt. si qui dilexerit mundum, non est caritas
patris in illo: quia omne quod in mundo est
concupiscentia carnis est et concupiscentia oculorum
et ambitio saeculi quae non est a patre sed ex
concupiscentia mundi. et mundus transibit et concupiscentia
eius: qui autem fecerit uoluntatem Dei
manet in aeternum, quomodo et Deus manet in
aeternum. potius, fratres dilectissimi, mente integra, fide
firma, uirtute robusta parati ad omnem uoluntatem Dei simus,
pauore mortis exclusi immortalitatem quae sequitur cogitemus.
hoc nos ostendamus esse quod credimus, ut nec carorum lugeamus
excidium et cum arcessitionis propriae dies uenerit incunctanter
et libenter ad Dominum ipso uocante ueniamus.

Quod cum semper faciendum fuerit Dei semis, nunc fieri multo
magis debet corruente iam mundo et malorum infestantium turbinibus
obsesso, ut qui cernimus coepisse iam grauia et scimus
inminere grauiora lucrum maximum conputemus, si istinc [*] [*]