De Mortalite (16-20)

Quid deinde illud, fratres dilectissimi, Quale est, quam pertinens,
quam necessarium, quod pestis ista et lues quae horribilis
et feralis uidetur explorat iustitiam singulorum et mentes
humani generis examinat, an infirmis seruiant sani, an propinqui
cognatos pie diligant, an misereantur seruorum languentium
domini, an deprecantes aegros non deserant medici, an feroces
uiolentiam suam conprimant, an rapaces auaritiae furentis insatiabilem
semper ardorem uel metu mortis extinguant, an ceruicem
flectant superbi, an audaciam leniant inprobi, an pereuntibus
caris uel sic aliquid diuites largiantur et donent sine herede
morituri. ut nihil aliud mortalitas ista contulerit , hoc christianis
et Dei seruis plurimum praestitit quod martyrium coepimus
libenter adpetere, dum mortem discimus non timere. exercitia
sunt nobis ista, non funera: dant animo fortitudinis gloriam,
contemptu mortis praeparant ad coronam.

Sed fortasse aliquis opponat et dicat: choc me ergo in praesenti
mortalitate contristat quod qui paratus ad confessionem
fueram et ad tolerantiam passionis toto me corde et plena uirtute
deuoueram martyrio meo priuor, dum morte praeueniorJ. primo
in loco non est in tua potestate sed in Dei dignatione martyrium,
nec potes te dicere perdidisse quod nescis an merearis accipere.
tunc deinde Deus scrutator est renis et cordis et occultorum contemplator
et cognitor, uidet et conlaudat te et conprobat et qui
perspicit aput te paratam fuisse uirtutem reddit pro uirtute mercedem.
numquid Cain cum Deo munus offerret iam peremerat
fratrem? et tamen parricidium mente conceptum Deus prouidus
ante damnauit. ut illic cogitatio mala et perniciosa conceptio Deo [*] [*]

Meminisse debemus uolxmtatem nos non nostram sed Dei facere.
debere secundum quod nos Dominus cottidie iussit orare. quam
praeposterum est quamque peruersum, ut cum Dei uoluntatem
fieri postulemus, quando euocat nos et arcessit de hoc mundo
Deus, non statim uoluntatis eius imperio pareamus! obnitimur
et reluctamur et peruicacium more seruorum ad conspectum Domini
cum tristitia et maerore perducimur exeuntes istinc necessitatis
uinculo, non obsequio uoluntatis: et uolumus ab eo praemiis
caelestibus honorari ad quem uenimus inuiti. quid ergo
oramus et petimus ut adueniat regnum caelorum, si captiuitas
terrena delectat? quid precibus frequenter iteratis rogamus et
poscimus ut adceleret dies regni, si maiora desideria et uota potiora
sunt seruire istic diabolo quam regnare cum Christo ?

Denique ut manifestius diuinae prouidentiae indicia clareseerent
quod Dominus praescius futurorum suis consulat ad ueram
salutem, cum quidam de collegis et consacerdotibus nostris [*] [*]

Nobis quoque ipsis minimis et extremis quotiens reuelatum
est, quam frequenter adque manifeste de Dei dignatione praeceptum
est, ut contestarer adsidue, ut publice praedicarem fratres
nostros non esse lugendos arcessitione dominica de saeculo
liberatos, cum sciamus non amitti sed praemitti, recedentes
praecedere, ut proficiscentes, ut nauigantes solent, desiderari
eos debere, non plangi nec accipiendas esse hic atras uestes,
quando illi ibi indumenta alba iam sumpserint, occasionem dandam
non esse gentilibus, ut nos merito ac iure reprehendant,
quod quos uiuere aput Deum dicimus ut extinctos et perditos
lugeamus et fidem quam sermone et uoce depromimus cordis et
pectoris testimonio non probemus. spei nostrae et fidei [*]