De Lapsis (2)

Confessores praeconio boni nominis claros et uirtutis ac fidei
laudibus gloriosos laetis conspectibus intuemur, sanctis osculis
adhaerentes desideratos diuina et inexplebili cupiditate conplectimur.
adest militum Christi cors candida, qui persecutionis
urgentis ferociam turbulentam stabili congressione fregerunt, parati
ad patientiam carceris, armati ad tolerantiam mortis. repugnastis
fortiter saeculo, spectaculum gloriosum praebuistis Deo,
secuturis fratribus fuistis exemplo. religiosa uox Christum locuta [*]

est, in quem se semel credidisse confessa est: inlustres manus
quae non nisi diuinis operibus adsueuerant sacrificiis sacrilegis
restiterunt: sanctificata ora caelestibus cibis post corpus et sanguinem
Domini profana contagia et idolorum reliquias respuerunt:
ab inpio sceleratoque uelamine quo illic uelabantur sacrificantium
capita captiua caput uestrum liberum mansit: frons
cum signo Dei pura diaboli coronam ferre non potuit, coronae se
Domini reseruauit. quam uos laeto sinu excipit mater ecclesia de
proelio reuertentes! quam beata, quam gaudens portas suas
aperit, ut adunatis agminibus intretis de hoste prostrato tropaea
referentes! cum triumphantibus uiris et feminae ueniunt quae
cum saeculo sexum quoque uicerunt. ueniunt et geminata militiae
suae gloria uirgines et pueri annos suos uirtutibus transeuntes.
nec non et cetera stantium multitudo uestram gloriam
sequitur, proximis et paene coniunctis laudis insignibus uestigia
uestra comitatur. eadem et in illis sinceritas cordis, eadem fidei
tenacis integritas. inconcussis praeceptorum caelestium radicibus
nixos et euangelicis traditionibus roboratos non praescripta exsilia,
non destinata tormenta, non rei familiaris et corporis supplicia
terruerunt. explorandae fidei praefiniebantur dies: sed qui
saeculo renuntiasse se meminit nullum saeculi diem nouit, nec
tempora terrena iam conputat qui aeternitatem de Deo sperat.