De Lapsis (19)

Nam et Moyses pro peccatis populi petit nec tamen peccantibus
ueniam cum petisset accepit. precor, ait, Domine, deliquit
populus hic delictum grande: et nunc si [*] [*]

dimittis eis delictum, dimitte: sin autem, dele me de
libro quem scripsisti. et dixit Dominus ad Moysen:
si qui deliquit ante me, deleam eum de libro meo.
ille amicus Dei, ille facie ad faciem locutus saepe cum Domino
quod petit inpetrare non potuit nec Dei indignantis offensam sua
deprecatione placauit. Hieremiam Deus laudat et praedicat dicens:
priusquam te formarem in utero, noui te, et priusquam
exires de uulua, sanctificaui te et prophetam
in gentes posui te, et eidem pro peccatis populi deprecanti
frequenter et oranti noli, inquit, orare pro populo hoc
et noli postulare pro eis in prece et oratione, quia
non exaudiam in tempore quo inuocabunt me, in
tempore adflictationis suae. quid uero iustius Noe, qui
cum repleta esset terra peccatis, solus inuentus est iustus in
terris? quid gloriosius Danihele ? quid ad facienda martyria in
fidei firmitate robustius, in Dei dignatione felicius, qui totiens
et cum confligeret uicit et cum uinceret superuixit? quid Iob in
operibus promptius, in temptationibus fortius, in dolore patientius,
in timore summissius, in fide uerius? nec hi tamen si rogarent,
concessurum se Deus dixit. cum propheta Ezechiel pro delicto
populi deprecaretur, terra, inquit, quaecumque peccauerit
mihi ut delinquat delictum, extendam manum
meam super eam et obteram stabilimentum
panis et inmittam in eam famem et auferam ab ea [*] [*]
hominem et pecora. et si fuerint tres uiri hi in medio
eius Noe et Danihel et Iob, non liberabunt filios
neque filias, ipsi soli salui erunt. adeo non omne quod
petitur in praeiudicio petentis sed in dantis arbitrio est, nec
quicquam sibi usurpat et uindicat humana sententia, nisi adnuat
et censura diuina.