Ad Demetrianum (20)

Viget aput nos spei robur et firmitas fidei et inter ipsas saeculi
labentis ruinas erecta mens est et inmobilis uirtus et numquam
non laeta patientia et de Deo suo semper anima secura, sicut per
prophetam Spiritus sanctus loquitur et hortatur spei ac fidei
nostrae firmitatem caelesti uoce corroborans. ficus, inquit, non
adferet fructum et non erunt nascentia in uineis.
mentietur opus oliuae et campi non praestabunt
cibum. deficient a pabulo oues et non erunt in
praesepibus boues. ego autem in Domino exultabo,
gaudebo in Deo salutari meo. Dei hominem et cultorem
Dei subnixum spei ueritate et fidei stabilitate fundatum negat
mundi huius et saeculi infestationibus commoueri. uinea licet
fallat et olea decipiat et herbis siccitate morientibus aestuans
campus arescat, quid hoc ad christianos, quid ad Dei seruos
quos paradisus inuitat, quos gratia omnis et copia regni caelestis
exspectat? exultant semper in Domino et laetantur et gaudent
in Deo suo et mala adque aduersa mundi fortiter tolerant, dum
bona et prospera futura prospectant. nam qui exposita natiuitate
terrena spiritu recreati et renati sumus nec iam mundo sed Deo
uiuimus, non nisi cum ad Deum uenerimus. Dei munera et promissa
capiemus. et tamen pro arcendis hostibus et imbribus impetrandis
et uel auferendis uel temperandis aduersis rogamus [*] [*]