Ad Donatum (8)

Conuerte hinc uultus ad diuersi spectaculi non minus paenitenda
contagia: in theatris quoque conspicies, quod tibi et dolori
sit et pudori. cothurnus est tragicus, prisca carmine facinora
recensere: de parricidiis et incestis horror antiquus expressa ad
imaginem ueritatis actione replicatur, ne saeculis transeuntibus
exolescat quod aliquando commissum est. admonetur aetas omnis
auditu fieri posse quod factum est. numquam aeui senio delicta
moriuntur, numquam temporibus crimen obruitur, [*]

numquam scelus obliuione sepelitur. exempla fiunt quae esse iam
facinora destiterunt. tum delectat in mimis turpitudinum magisterio
uel quid domi gesserit recognoscere uel quid gerere possit
audire. adulterium discitur dum uidetur, et lenocinante ad uitia
publicae auctoritatis malo quae pudica fortasse ad spectaculum
matrona processerat, de spectaculo reuertitur inpudica. adhuc
deinde morum quanta labes, quae probrorum fomenta, quae alimenta
uitiorum, histrionicis gestibus inquinari, uidere contra
foedus iusque nascendi patientiam incestae turpitudinis elaboratam:
euirantur mares, honor omnis et uigor sexus eneruati corporis
dedecore mollitur plusque illic placet, quisque uirum in
feminam magis fregerit. in laudem crescit ex crimine et peritior
quo turpior iudicatur. spectatur hic pro nefas et libenter. quid
non possit suadere qui talis est? mouet sensus, mulcet adfectus,
expugnat boni pectoris conscientiam fortiorem: nec deest probri
blandientis auctoritas, ut auditu molliore pernicies hominibus
obrepat. exprimunt inpudicam Venerem, adulterum Martem,
louem illum suum non magis regno quam uitiis principem, in
terrenos amores cum ipsis suis fulminibus ardentem, nunc in
plumam oloris albescere, nunc aureo imbre defluere, nunc in
puerorum pubescentium raptus ministri(auibus prosilire. quaere
iam nunc, an possit esse qui spectat integer uel pudicus. deos
suos, quos ueneratur, imitatur: fiunt miseris et religiosa delicta.