Ad Donatum (4)

Haec egomet saepe mecum. nam et ipse quam plurimis uitae
prioris erroribus inplicatus tenebar, quibus exui me posse non [*]

crederem: sic uitiis adhaerentibus obsecundans eram, desperatione
meliorum malis meis uelut iam propriis ac uernaculis et
fauebam. sed postquam undae genetalis auxilio superioris aeui
labe detersa in expiatum pectus ac purum desuper se lumen infudit,
postquam caelitus spiritu hausto in nonum me hominem natiuitas
secunda reparauit, mirum in modum protinus confirmare
se dubia, patere clausa, lucere tenebrosa, facultatem dare quod
prius difficile uidebatur, geri posse quod inpossibile putabatur,
ut esset agnoscere terrenum fuisse , quod prius carnaliter natum
delictis obnoxium uiueret, Dei esse coepisse, quod iam Spiritus
sanctus animaret. scis profecto et mecum pariter recognoscis, quid
detraxerit nobis quidue contulerit mors ista criminum, uita uirtutum.
scis ipse, nec praedico. in proprias laudes odiosa iactatio
est: quamuis non iactatum possit esse sed gratum, quicquid
non uirtuti hominis adscribitur, sed de Dei munere praedicatur,
ut iam non peccare esse , coeperit fidei, quod ante peccatum est,
fuerit erroris humani. Dei est, inquam, Dei omne, quod possumus.
inde uiuimus, inde pollemus, inde sumpto et concepto uigore
hic adhuc positi futurorum indicia praenoscimus: sit tantum
timor innocentiae custos, ut qui in mentes nostras indulgentiae
caelestis adlapsu clementer Dominus influxit, in animi oblectantis [*]
hospitio iusta operatione teneatur, ne accepta securitas indiligentiam
pariat et uetus denuo hostis obrepat.