Ad Donatum (3)

Ego cum in tenebris atque in nocte caeca iacerem cumque
in salo iactantis saeculi nutabundus ac dubius uestigiis oberrantibus
fluctuarem uitae meae nescius, ueritatis ac lucis alienus,
difficile prorsus ac durum pro illis tunc moribus opinabar, quod
in salutem mihi diuina indulgentia pollicebatur, ut quis renasci
denuo posset utque in nonam uitam lauacro aquae salutaris animatus,
quod prius fuerat, exponeret et corporis licet manente
conpage hominem animo ac mente mutaret. qui possibilis, aiebam,
tanta conuersio, ut repente ac perniciter exuatur, quod uel genuinum
situ materiae naturalis obduruit uel usurpatum diu senio
uetustatis inoleuit? alta haec et profunda penitus radice sederunt.
quando parcimoniam discit, qui epularibus cenis et largis dapibus
adsueuit ? et qui pretiosa ueste conspicuus in auro atque in
purpura fulsit, ad plebeium se ac simplicem cultum quando deponit ?
fascibus ille oblectatus et honoribus esse priuatus et inglorius
non potest. hic stipatus clientium cuneis, frequentiore comitatu
officiosi agminis honestatus, poenam putat esse, cum solus
est. tenacibus semper inlecebris necesse est, ut solebat, uinolentia
inuitet, inflet superbia, iracundia inflammet, rapacitas inquietet,
crudelitas stimulet, ambitio delectet, libido praecipitet.