Ad Donatum (14)

Una igitur placida et fida tranquillitas, una solida et firma
securitas, si qui ab his inquietantis saeculi turbinibus extractus.
salutaris portus statione fundetur: ad caelum oculos tollit a terris
et ad Domini munus admissus ac Deo suo mente iam proximus,
quidquid apud ceteros in rebus humanis sublime ac magnum [*]

uidetur, intra suam iacere conscientiam gloriatur. nihil adpetere
iam, nihil desiderare de saeculo potest, qui saeculo maior est.
\'quam stabilis, quam inconcussa tutela est, quam perennibus
bonis caeleste praesidium, inplicantis mundi laqueis solui, in
lucem immortalitatis aeternae de terrena faece purgari. uiderit,
quae in nos prius infestantis inimici pernicies insidiosa grassata
ait plus amare conpellimur, quod futuri sumus, dum et scire
conceditur et damnare, quod eramus. nec ad hoc pretiis ant ambitu
aut manu opus est, ut hominis summa uel dignitas uel potestas
elaborata mole pariatur: et gratuitum de Deo munus et
facile est. ut sponte sol radiat, dies luminat, fons rigat, imber
inrorat, ita se spiritus caelestis infundit. postquam auctorem
suum caelum intuens anima cognouit, sole altior et hac omni terrena
potestate sublimior id esse incipit, quod esse se credit.