Ad Donatum (12)

Sed et quos diuites opinaris continuantes saltibus saitus et de
confinio pauperibus exclusis infinita ac sine terminis rura latius
porrigentes, quibus argenti etauri maximum pondus et pecuniarum
ingentium uel exstructi aggeres uel defossae strues, hos etiam inter
diuitias suas trepidos cogitationis incertae sollicitudo discruciat,
ne praedo uastet, ne percussor infestet, ne inimica cuiusque locupletioris
inuidia calumniosis litibus inquietet. non cibus securo
somnusue contingit, suspirat ille in conuiuio, bibat licet gemma,
et cum epulis marcidum corpus torus mollior alto sinu condidit,
uigilat in pluma nec intellegit miser, speciosa sibi esse supplicia,
auro 80 alligatum teneri et possideri magis, quam possidere [*]

[diuitias] , adque — o detestabilis caecitas mentium et cupiditatis
insanae profunda caligo! – cum exonerare se possit et
leuare ponderibus, pergit magis fortunis angentibus incubare,
pergit poenalibus cumulis pertinaciter adhaerere. nulla in clientes
inde largitio est, cum indigentibus nulla partitio est, et
pecuniam suam dicunt, quam uelut alienam domi clausam sollicito
labore custodiunt, ex qua non amicis, non liberis quicquam,
non sibi denique impertiunt, possident ad hoc tantum,
ne possidere alteri liceat, et — o nominum quanta diuersitas!
— bona appellant, ex quibus nullus illis nisi ad res malas
usus est.