De consolatione philosophiae (3.2.9-3.2.13)

desiderant vel qui potentiam seu pecuniae causa seu
proferendi nominis petunt. In his igitur ceterisque talibus
humanorum actuum votorumque versatur intentio veluti
nobilitas favorque popularis, quae videntur quandam
claritudinem comparare, uxor ac liberi, quae iucunditatis
gratia petuntur; amicorum vero quod sanctissimum quidem
genus est, non in fortuna, sed in virtute numeratur,

reliquum vero vel potentiae causa vel delectationis assumitur.
Iam vero corporis bona promptum est ut ad
superiora referantur; robur enim magnitudoque videtur

praestare valentiam, pulchritudo atque velocitas celebritatem,
salubritas voluptatem. Quibus omnibus solam beatitudinem
desiderari liquet; nam quod quisque prae ceteris
petit, id summum esse iudicat bonum. Sed summum bonum
beatitudinem esse definivimus; quare beatum esse iudicat
statum, quem prae ceteris quisque desiderat.

Habes igitur ante oculos propositam fere formam
felicitatis humanae: opes, honores, potentiam, gloriam.
voluptates. Quae quidem sola considerans Epicurus con-.
sequenter sibi summum bonum voluptatem esse constituit,
quod cetera omnia iucunditatem animo videantur afferre.

Sed ad hominum studia revertor, quorum animus etsi
caligante memoria tamen bonum suum repetit.