Epistulae imperatorum pontificum aliorum (2.122-2a.2)

hoc, quod petimus, non.
ideo petimus, quasi expauescamus pro uero interfic: deus
testis est, qui uerus speculator est cordis, quia per dei gratiam
nobis ut summum refrigerium est et certa spes futurae beatitudinis.
si pro hac fideli adsertione iugulemur. non ergo quasi
qui timeamus perpeti, ideo sumus ista prosecuti, sed ne
aliorum impietatibus et crudelitatibus sanguis effusus fidelium
Christianorum diu piissimum uestrae principalitatis grauet
imperium.

maxime sub te, religiosissime Auguste Theodosi,
qui mira deuotione contra omnes haereticos Christianae religionis
pia confessione conspiras, magnum nobis apud deum fore
supplicium credidimus, si apud te tam religiosum, tam piissimum
imperatorem et Christo deo diuino ac plenissimo timore
consecratum, quem uere ad imperium deus Christus elegit,
quae sunt uerae fidei ac uerae ecclesiae, taceremus. post haec
non ambigimus. quo sollicitus agas qua pater imperii, ne in
orbe Romano professae fidei communionisque sinceritas affligatur.
quicquid in causa sacrae fidei ac professae ueritatis
sanctius gesseritis, tanto gloriosius et hic et in perpetuum
Christi fauore regnabitis.

ego Marcellinus preshyter optans
felicissimo imperio uestro securam quietem et in regno Christi
et dei perpetuam beatitudinem, piissimi imperatores. ego
Faustinus, qui non possum dignus uocari presbyter dei, optans
ut et hic multos annos clementissimae diuinitatis auxilio
feliciter imperetis et in futuro Christi filii dei regno perpetuam
cum sanctis beatitudinem consequamini, gloriosissimi imperatores.
[*]

AD HAS PRECES ITA LEX AUGUSTA RESPONDIT :

Salue, Cynegi carissime nobis. Etsi nulla humanis pectoribus
maior quam diuinae legis debet esse reuerentia nec adici
quicquam ad eam possit, cuius ambitiosa praestantia, mundi
terraeque moderatrix, omne, quod sub nobis esse uoluit fauor
omnipotentis dei, propitiata custodit:

tamen, quia per Faustinum
atque Marcellinum plenissimos fidei sacerdotes interpellata
clementia nostra, uenti sumus ne, si per nos nihil
fuisset responsum petentibus, nos uideremur annuere his, qui
diuinae legi, cui seruimus, contra propositum nostrum aliquid
addidissent, atque ideo ita utrumque moderamur, ut.petitionem.
quae est oblata. ueneremur, fidei autem nihil ex nostro arbitrio
optemus uel iubeamus adiungi. nemo enim umquam tam profanae
mentis fuit. qui cum sequi catholicos doctores debeat.
quid sequendum sit, doctoribus ipse constituat.