Sermo de Rusticiano subdiacono (4)

Uobis omnibus notum scio et tam bene scio, quia scio
uestrorum multis moras quas hic trahebat displicuisse. quotiens
uenerandus noster Ualerius me praesente cum uisceribus paternis
dixit ad eum: \'quid hic agis? cur stationem tuam deseris? cur presbytero
tuo non collaboras? cur Hipponem Mutigenae praefers cui
alligatus es?\' et cum responderet se ad solitudinem minime idoneum [*] [*]

clericatum, non monachatum iniisse, se nullos Mutigenae habere
cum quibus uersaretur, respondebat sanctus senex: ea II i gat u s
es uxori? noli quaerere solutionem. tua est ecclesia
Mutigensis, non nostra; ad eam nomen, non ad Hipponem dedisti.
nonne saeculo renuntiasti, nonne amicis, nonne sanguini?\' audiebat
dicentem, sed male audiebat qui dicenti non obsequebatur. quid
factum est? cum satis festinus haberetur indolisque ad scurrilitatem
procliuioris, inter nugas saeculi, inter conuiuia et compotationes
diurnas, saepe etiam nocturnas tandem defecit; exstinctus est
spiritus timoris domini, de luto in lutum prouoluitur. alternis
uicibus et alios inuitans et ab aliis inuitatus et conuiua et conuiuans,
cum aeri quod contraxerat soluendo non esset et a creditoribus
urgeretur et se cotidianis implicaret erroribus et plurimis
scandalum crearet, tandem a presbytero suo excommunicatus ad
Donatistae transfugit et ab eorum episcopo non tantum exceptus,
quod contra ius ecclesiarum est, non tantum rebaptizatus est,
quod impium est, sed etiam diaconus, quod maxime lugendum,
factus est.