Sermo de Rusticiano subdiacono (2)

Si quae ratio dolendi, si flendi, tota mea est, non uestra,
non eius cuius tangimur desiderio. solutus est ille, uinctus ego;
stadium emensus, curro; in patria est, unde peregrinor; curas
quas deposuit in sinu meo reposuit; clauum bene tenuit, de me
quid fiet nescio; appulit, fluctuo; e litore uidet iratum pelagus,
furentes procellas, exclamo in mediis fluctibus: salua nos, [*] [*]

perimus. et uere perimus et uere periculum urget et uere caput
meum impellit non meum tantum periculum, sed et uestrum;
nam sine uobis saluus esse non possum, uestrarum animarum
iactura mea est. quidquid domino meo de uobis perit, periculo
meo perit; rationem sum redditurus, pellem pro pelle. misericordem
dominum habeo, sed rigidum computatorem: ouiculas
suas cotidie numerat, has in manibus descriptas habet, exigit
numerum, quem si non reddidero ingens capiti meo periculum
creatur. uidete, fratres, si sarcinam meam considerans a lacrimis
possum temperare, si de graui onere meo non mihi dolendum
est. pondus meum alleuiate. faciet caritas uestra quod immane
est mitius et adiuuante domino et pastor et ouiculae pascua
inuenient, et postquam in meridie cubauerint, accumbent cum
Abraham, Isaac et Iacob, ubi non erit sol neque ullus aestus,
sed in umbra domini pax et refrigerium, quando luctus noster
uertetur in citharam et noces flentium in cantus exsultantium.