Gesta cum Emerito Donatistarum Episcopum (5)

Alypius episcopus ecclesiae catholicae epistulam recitauit:
Honorabili ac dilectissimo filio, uiro clarissimo
et spectabili, tribuno et notario Marcellino Aurelius,
Siluanus et uniuersi episcopi catholici. Edicto
spectabilitatis tuae, quo nostrae collationis tranquillitati
quietique seruandae et ueritati manifestandae
ac muniendae consultum est, in omnibus
nos consentire, sicut admonere dignatus es, per
has litteras intimamus. illo etiam ueritate confisi
nos uinculo condicionis obstringimus, ut, si nobis
hi cum quibus agimus demonstrare potuerint, cum
secundum dei promissa populi christiani usque
quaque crescendo iam magnam partem orbis implessent
et in ceteram dilatarentur implendam,
subito ecclesiam Christi nescio quorum quos isti
accusant peccatorum perisse contagione et in sola
parte Donati remansisse, si hoc, ut dictum est,
demonstrare potuerint, nullos apud eos honores
episcopatus requiremus, sed eorum sequemur pro
sola salute consilium, quibus tanti gratiam beneficii
pro cognita ueritate debebimus. si autem [*] [*]

nos potius ualuerimus ostendere ecclesiam Christi
omnium non solum Africanarum, sed etiam transmarinarum
prouinciarum, multarum gentium spatia
feracissima populorum copia iam tenentem et sicut
scriptum est toto mundo fructificantem atque
crescentem, nullorum hominum sibi commixtorum
peccatis perire potuisse, si denique ipsorum, quos
tunc accusare uoluerunt potius quam conuincere
ualuerunt, quaestionem definitam, quamuis non
in eis ecclesia consistat, et Caecilianum innocentem,
illos autem uiolentos et calumniosos esse
iudicatos ab eo imperatore, ad cuius examen cuius examen crirainationes suas ultro accusando miserunt,
postremo
si, quidquid de peccatis quorumlibet hominum
dixerint, uel humanis documentis uel diuinis probauerimus
aut eorum innocentiam falsis criminibus
appetitam aut Christi ecclesiam, cuius communioni
cohaeremus, nullis eorum delictis esse
destructam, sic eius nobiscum teneant unitatem,
ut non solum uiam salutis inueniant, sed nec honorem
episcopatus amittant. neque enim in eis
diuinae sacramenta ueritatis, sed commenta humani
detestamur erroris, quibus sublatis fraternum
pectus complectemur christiana nobis caritate
coniunctum, quod nunc dolemus dissensione
diabolica separatum. poterit quippe unusquisque
nostrum honoris sibi socio copulato uicissim sedere
eminentius, sicut peregrino episcopo iuxta
considente collega. hoc cum alternis basilicis [*] [*]
utrimque conceditur utroque alterum cum honore
mutuo praeueniente, quia, ubi praeceptio caritatis
dilatauerit corda, possessio pacis non fit angusta,
ut uno eorum defuncto deinceps iam singulis
singuli pristino more succedant. nec nouum aliquid
fiet; nam hoc ex ipsius separationis exordio
in eis, qui damnato nefariae dissensionis errore
unitatis dulcedinem uel sero sapuerunt, catholica
dilectio custodiuit. aut si forte populi christiani
singulis delectantur episcopis et duorum consortium
inusitata rerum facie tolerare non possunt,
utrique de medio discedamus et ecclesiis singulis
damnata schismatis causa in unitate pacifica constitutis
ab episcopis singulis in ecclesiis singulis
annuentibus unitati factae per loca necessaria
singuli constituantur episcopi.