Gesta cum Emerito Donatistarum Episcopum (1)

Gloriosissimis imperatoribus Honorio duodecimo et Theodosio
octauo consulibus duodecimo Kalendas Octobres Caesareae
in ecclesia maiore cum Deuterius episcopus metropolitanus
Caesariensis una cum Alypio Tagastensi, Augustino Hipponiensi,
Possidio Calamensi, Rustico Cartenitano, Palladio Tigabitano
et ceteris episcopis in exedram processissent praesentibus presbyteris
et diaconibus et uniuerso clero ac frequentissima plebe,
adesset etiam Emeritus partis Donati episcopus, Augustinus
episcopus ecclesiae catholicae dixit: Fratres carissimi, qui ab
initio catholici fuistis et quicumque ad catholicam ex Donatistarum
errore uenistis et pacem huius sanctae ecclesiae catholicae
cognouistis et ueraci corde tenuistis et qui adhuc forte
de catholicae unitatis ueritate dubitatis, audite nos sollicitos
pura dilectione pro uobis. quando uenit ad hanc ciuitatem
die nudiustertiana frater noster Emeritus Donatistarum adhuc
episcopus, perlatum est ad nos subito eum esse praesentem.
et quoniam caritate quam deus uidet desiderabamus eius praesentiam,
ad eum uidendum continuo conuolauimus. inuenimus
eum stantem in platea; facta inuicem salutatione admonuimus,
quod durum esset ac turpe eum in platea remanere, ut ad
ecclesiam nobiscum ueniret. at ille nobis sine ulla recusatione
consensit; ubi nos putauimus eum ita communionem catholicam
non recusaturum, quemadmodum uel spontaneum obtulit
aduentum uel ad ecclesiam uenire minime dubitauit. illo autem
in peruersitate haeretica quamuis intra ecclesiam catholicam [*] [*]

diutius remorante allocutus sum dilectionem uestram, sicut
meminisse dignamini. multa dixi, quae audistis et quae sine
dubio quantum potestis etiam meministis, multa de pace,
multa de caritate, multa de sanctae ecclesiae catholicae quam
deus promisit et praestitit unitate. in quo meo sermone et
uos alloquebar et illum exhortabar et, quantum in me poterant
uiscera caritatis, omnes in periculo animae suae constitutos
in illo meo sermone parturiebam et parere domino cupiebam.
hoc enim et beatus Paulus apostolus dixit quibusdam: filioli
mei, quos iterum parturio, donec Christus formetur
in uobis. sed etiam post sermonem nostrum cum adhuc in
illa sua perduraret pertinacia, nec sic desperandum putauimus;
sed nec de quoquam, quamdiu uiuit in hoc corpore, homine
desperandum putamus. neque enim sic dixi nudiustertius me
non desperasse, ut hodie audeam desperare.