De Utilitate Credendi (4)

Nam bene nosti, quod reprehendentes Manichaei catholicam
fidem et maxime uetus testamentum discerpentes et dilaniantes
commouent inperitos: qui profecto nesciunt, quatenus sint
accipienda illa et quemadmodum hausta utiliter in uenas
quasi uagientium adhuc animarum medullasque descendant. et
quia sunt ibi quaedam. quae suboffendant animos ignaros et
neglegentes sui — quae maxima turba est — populariter
accusari possunt; defendi autem populariter propter mysteria,
quae his continentur, non a multis admodum possunt. qui
uero pauci hoc facere nouerunt, non amant propatula et: [*]
famigerula quaedam in disputatione certamina et ob hoc minime
noti sunt, nisi his, qui eos instantissime requirunt. de hac igitur
Manichaeorum temeritate, qua uetus testamentum et catholicam
fidem reprehendunt, accipe, obsecro, quae me moueant. opto
autem ac spero te hoc animo accepturum, quo a me dicuntur.
scit autem deus, cui nota sunt arcana conscientiae meae, nihil
me in hoc sermone malitiose agere, sed ut existimo accipiendum
esse ueri probandi causa: cui uni rei uiuere iam diu statuimus
et incredibili sollicitudine, ne mihi errare uobiscum facillimum
fuerit, iter autem rectum uobiscum tenere sit, ne durius loquar,
difficillimum. sed praesumo, quod et in hac spe, qua spero
uos uiam sapientiae mecum obtenturos, non me deseret ille.
cui sacratus sum: quem dies noctesque intueri conor et
propter peccata mea propterque consuetudinem plagis ueternosarum
opinionum sauciatum oculum animae gerens inualidum
me esse cognosco saepe cum lacrimis. et quemadmodum post
longam caecitatem ac tenebras luminibus uix apertis et adhuc
lucem palpitando atque auersando, quam tamen desiderant,
recusantibus, praesertim si eis solem istum quispiam conetur
ostendere: ita mihi nunc euenit, non neganti esse ineffabile
quiddam et singulare animae bonum, quod mente uideatur, et
me ad contemplandum nondum esse idoneum cum fletu et
gemitu confitenti. non me ergo deseret, si nihil fingo, si
officio ducor, si ueritatem amo, si amicitiam diligo, si multum
metuo, ne fallaris.