De Sancta Virginitate (52)

Hic dicet aliquis: non est hoc iam de uirginitate. [*] [*]
sed de humilitate scribere. quasi uero quaecumque uirginitas,
ac non illa, quae secundum deum est, a nobis praedicanda
suscepta est. quod bonum quanto magnum uideo, tanto ei,
ne pereat, in futurum superbiam pertimesco. non ergo custodit
bonum uirginale nisi deus ipse, qui dedit, et deus caritas
est. custos ergo uirginitatis caritas; locus autem huius custodis
humilitas. ibi quippe habitat, qui dixit super humilem et
quietum et trementem uerba sua requiescere spiritum suum.
quid itaque alienum feci, si bonum, quod laudaui, uolens
tutius custodiri, curaui etiam locum praeparare custodi? fidenter
enim dico nec mihi ne irascantur timeo, quos ut mecum
sibi timeant sollicitus moneo: facilius sequuntur agnum, etsi
non quocumque ierit, certe quousque potuerint, coniugati
humiles quam superbientes uirgines. quomodo enim sequitur,
ad quem non uult accedere? aut quo modo accedit, ad quem
non uenit, ut discat, quoniam mitis est et humilis corde?
illos proinde sequentes agnus quocumque ierit ducit, in quibus
prius ipse ubi caput inclinet inuenerit. nam et quidam superbus
et dolosus hoc ei dixerat: domine, sequar te quocumque
ieris. cui respondit: uulpes foueas habent et uolatilia
caeli nidos; filius autem hominis non habet, ubi caput [*] [*]
suum inclinet. arguebat nomine uulpium astutam dolositatem
et nomine uolucrum uentosam elationem, in quo ubi
requiesceret piam non inueniebat humilitatem. ac per hoc
nusquam omnino secutus est dominum, qui se promiserat non
usque ad quendam prouectum, sed omnino quocumque ierit
secuturum.