De Sancta Virginitate (48)

Quid iam dicam de ipsa cautela et uigilantia
non peccandi? quis gloriabitur castum se habere cor?
aut quis gloriabitur mundum se esse a peccato? [*] [*]
integra est quidem ab utero matris sancta uirginitas; sed nemo.
inquit, mundus in conspectu tuo, nec infans cuius est
unius diei uita super terram. seruatur et in fide inuiolata
quaedam castitas uirginalis, qua ecclesia uni uiro uirgo casta
coaptatur; sed ille unus uir non tantum fideles mente et
corpore uirgines, sed omnes omnino christianos ab spiritalibus
usque ad carnales, ab apostolis usque ad ultimos paenitentes
tamquam a summis caelorum usque ad terminos eorum
docuit orare et in ipsa oratione dicere admonuit: dimitte
nobis debita nostra, sicut et nos dimittimus debitoribus
nostris, ubi per hoc quod petimus, quid etiam nos esse
meminerimus ostendit. neque enim pro eis debitis, quae totius
praeteritae uitae in baptismo per eius pacem nobis dimissa
esse confidimus, nos praecepit orare dicentes: dimitte nobis
debita nostra, sicut et nos dimittimus debitoribus
nostris; alioquin hanc orationem catechumeni potius usque
ad baptismum orare deberent. cum uero eam baptizati orant.
praepositi et plebes, pastores et greges, satis ostenditur in hac
uita, quae tota temptatio est, neminem se tamquam ab omnibus
peccatis inmunem debere gloriari.