De Sancta Virginitate (42-43)

Quapropter haec prima sit induendae humilitatis
cogitatio, ne a se sibi putet esse dei uirgo, quod talis est, ac non
potius hoc donum optimum desuper descendere a patre luminum,
apud quem non est transmutatio nec momenti
obumbratio. ita enim non putabit modicum sibi esse
dimissum, ut modicum diligat et ignorans dei [*] [*]
iustitiam ac suam uolens constituere iustitiae dei non
subiciatur. in quo uitio erat Simon ille, quem superauit mulier,
cui dimissa sunt peccata multa, quoniam dilexit multum.
sed cautius et uerius cogitabit omnia peccata sic habenda,
tamquam dimittantur, a quibus deus custodit ne committantur.
testes sunt uoces piarum deprecationum in scripturis sanctis.
quibus ostenditur ea ipsa, quae praecipiuntur a deo, non fieri
nisi dante atque adiuuante qui praecepit. mendaciter enim
petuntur, si ea non adiuuante eius gratia facere possemus.
quid tam generaliter maximeque praecipitur quam oboedientia,
qua custodiuntur mandata dei? et tamen hanc inuenimus optari.
tu, inquit, praecepisti mandata tua custodiri nimis.
deinde sequitur: utinam dirigantur uiae meae ad custodiendas
iustificationes tuas; tunc non confundar,
dum inspicio in omnia mandata tua. quod deum praecepisse
supra posuit, hoc ut a se inpleretur optauit. hoc fit
utique, ne peccetur; quod si peccatum fuerit, praecipitur, ut
paeniteat, ne defensione et excusatione peccati pereat superbiendo
qui fecit, dum non uult paenitendo perire quod fecit
etiam hoc a deo petitur, ut intellegatur non fieri nisi eo
praestante a quo petitur. pone, inquit, domine, custodiam [*] [*]
ori meo et ostium continentiae circum labia mea.
non declines cor meum in uerba mala ad excusandum
excusationes in peccatis cum hominibus operantibus
iniquitatem. si ergo et oboedientia, qua eius
mandata seruamus, et paenitentia, qua peccata nostra non
excusamus, sed accusamus, optatur et petitur, manifestum
est, quia cum fit, illo dante habetur, illo adiuuante conpletur.
apertius etiam dicitur propter oboedientiam: a domino gressus
hominis diriguntur et uiam eius uolet; et de paenitentia
dicit apostolus: ne forte det illis deus paenitentiam.

De ipsa etiam continentia nonne apertissime dictum est:
et cum scirem, quia nemo esse potest continens nisi
deus det, et hoc ipsum erat sapientiae scire, cuius
esset hoc donum?

Sed forte continentia donum dei est, sapientiam uero
sibi ipse homo praestat, qua illud donum non suum, sed dei
esse cognoscat. immo dominus sapientes facit caecos,
et: testimonium dei fidele sapientiam praestat paruulis,
et: si quis indiget sapientia, postulet a deo,
qui dat omnibus affluenter et non inproperat, et [*] [*]
dabitur ei. sapientes autem esse uirgines decet, ne lampades
earum extinguantur. quomodo sapientes nisi non alta sapientes,
sed humilibus consentientes? dixit enim homini
ipsa sapientia: ecce pietas est sapientia. si ergo nihil
habes, quod non accepisti, noli altum sapere, sed time,
et noli modicum diligere, quasi a quo tibi modicum dimissum
est, sed potius multum dilige, a quo tibi multum tributum
est. si enim diligit, cui donatum est, ne redderet, quanto
magis debet diligere, cui donatum est, ut haberet! nam et
quisquis ab initio pudicus permanet, ab illo regitur; et quisquis
ex inpudico pudicus fit, ab illo corrigitur; et quisquis
usque in finem inpudicus est, ab illo deseritur. hoc autem ille
occulto iudicio facere potest, iniquo non potest. et fortasse
ideo latet, ut plus timeatur et minus superbiatur.