De Sancta Virginitate (34-35)

Curiosas et uerbosas malas innuptas Paulus apostolus
notat et hoc uitium uenire dicit ex otio. simul autem, inquit,
et otiosae esse discunt circuire domos; non solum
autem otiosae, uerum etiam curiosae et uerbosae,
loquentes quae non oportet. de his superius dixerat: iuniores
autem uiduas euita; cum enim in deliciis egerint
in Christo, nubere uolunt, habentes damnationem, quoniam
primam fidem irritam fecerunt, id est in eo quod
primo uouerant, non steterunt.

Nec tamen ait: nubunt, sed: nubere uolunt.
multas enim earum reuocat a nubendo non amor praeclari
propositi, sed aperti dedecoris timor, ueniens et ipse a superbia,
qua formidatur magis hominibus displicere quam deo. haec
igitur, quae nubere uolunt et ideo non nubunt, quia inpune [*] [*] [*] [*]
non possunt, quae melius nuberent quam urerentur, id est
quam occulta flamma concupiscentiae in ipsa concupiscentia
uastarentur, quas paenitet professionis et piget confessionis,
nisi correctum cor dirigant et dei timore rursus libidinem
uincant, in mortuis deputandae sunt, sine in deliciis agant —
unde dicit apostolus: quae autem in deliciis agit, uiuens
mortua est — siue in laboribus atque ieiuniis nulla cordis
correctione superfluis et magis ostentationi quam emendationi
seruientibus. non ego talibus magnam curam humilitatis ingero,
in quibus superbia ipsa confunditur et conscientiae uulnere
cruentatur. nec ebriosis aut auaris aut alio quolibet damnabili
morbi genere iacentibus, cum habeant corporalis continentiae
professionem moribusque peruersis a suo nomine dissonent,
hanc magnam sollicitudinem piae humilitatis inpono: nisi forte
in his malis etiam ostentare se audebunt, quibus non sufficit,
quod eorum supplicia differuntur. nec de his ago in quibus
est quidam placendi adpetitus aut elegantiore uestitu, quam
tantae professionis necessitas postulat, aut capitis ligamento
notabili siue protumidis umbonibus capillorum siue tegminibus
ita teneris, ut retiola subter posita adpareant: his nondum [*] [*]
de humilitate, sed de ipsa castitate uel integritate pudicitiae
danda praecepta sunt. da mihi profitentem perpetuam continentiam
atque his et huius modi omnibus carentem uitiis et
maculis morum, huic superbiam timeo, huic tam magno bono
ex elationis tumore formido. quo magis inest unde sibi placeat,
eo magis uereor, ne sibi placendo illi displiceat, qui superbis
resistit, humilibus autem dat gratiam.

Certe praecipuum magisterium et uirginalis
integritatis exemplum in ipso Christo contuendum est. quid
ergo amplius continentibus de humilitate praecipiam, quam
quod ille, qui omnibus dicit: discite a me, quoniam mitis
sum et humilis corde? cum magnitudinem suam supra
commemorasset [et], id ipsum uolens ostendere, quantus propter
nos quantillus effectus est, confiteor, inquit, tibi, domine
caeli et terrae, quoniam abscondisti haec a sapientibus
et reuelasti ea paruulis. ita, pater, quoniam sic
placitum est coram te. omnia mihi tradita sunt a
patre meo, et nemo cognoscit filium nisi pater, et
nemo cognoscit patrem nisi filius et cui uoluerit
f 11 ius reuelare. uenite ad me omnes, qui laboratis et
onerati estis, et ego uos reficiam. tollite iugum meum
super uos et discite a me quoniam mitis sum et
humilis corde. ille, cui omnia tradidit pater et quem nemo [*] [*] [*]
agnoscit nisi pater et qui patrem solus agnoscit et cui uoluerit
reuelare, non dicit: discite a me mundum fabricare aut
mortuos suscitare, sed: quia mitis sum et humilis corde.
o doctrinam salutarem! o magistrum dominumque mortalium.
quibus mors poculo superbiae propinata atque transfusa est!
noluit docere, quod ipse non esset, noluit iubere, quod ipse non
faceret. uideo te, bone Iesu, oculis fidei, quos aperuisti mihi,
tamquam in contione generis humani clamantem ac dicentem:
uenite ad me et discite a me. quid, obsecro te, per quem
facta sunt omnia, fili dei, et idem qui factus es inter omnia,
fili hominis, quid ut discamus a te, uenimus ad te? quoniam
mitis sum, inquit, et humilis corde. hucine redacti sunt
omnes thesauri sapientiae et scientiae absconditi in
te, ut hoc pro magno discamus a te, quoniam mitis es et
humilis corde? itane magnum est esse paruum, ut nisi a te.
qui tam magnus es, fieret, disci omnino non posset? ita
plane. non enim aliter inuenitur requies animae nisi inquieto
tumore digesto, quo magna sibi erat, quando tibi sana
non erat.