De Sancta Virginitate (20-21)

Absit ergo, ut ita dixerit apostolus nuptis siue nupturis:
ego autem uobis parco, tamquam noluerit dicere, quae
poena coniugatis in futuro saeculo debeatur; absit, ut a
Danihele de temporali iudicio liberatam Paulus mittat in
gehennam; absit, ut maritalis torus ei poena sit ante tribunal
Christi, cui fidem seruando elegit sub falsa accusatione adulterii
uel periclitari uel mori. quid egit uox illa: melius est
mihi incidere in manus uestras quam peccare in
conspectu dei, si deus eam fuerat, non quia pudicitiam
nuptialem seruabat, liberaturus, sed quia nupserat damnaturus? [*] [*]

et nunc quotiens castitas coniugalis aduersus calumniatores
criminatoresque nuptiarum scripturae sanctae ueritate munitur,
totiens cum sancto spiritu contra falsos testes Susanna defenditur,
totiens a falso crimine liberatur et multo maiore negotio.
tunc enim uni coniugatae, nunc omnibus; tunc de occulto et
falso adulterio, nunc de uero et manifesto conubio crimen
intenditur; tunc una mulier ex eo quod iniqui seniores dicebant,
nunc omnes mariti et uxores ex eo, quod apostolus
dicere noluit, accusantur. damnationem quippe uestram, inquiunt,
tacuit, cum ait: ego autem uobis parco. quis
hoc? nempe ille, qui superius dixerat: et si acceperis
uxorem, non peccasti; et si nupserit uirgo, non
peccat. cur igitur in eo, quod modeste tacuit, coniugiorum
suspicamini crimen et in eo, quod aperte dixit, coniugiorum
non agnoscitis defensionem? an eos damnat tacitus, quos
locutus absoluit? nonne iam mitius accusatur Susanna non
de coniugio, sed de ipso adulterio quam doctrina apostolica
de mendacio? quid in tanto periculo faceremus, nisi tam
certum apertumque esset pudicas nuptias non debere damnari.
quam certum apertumque est sanctam scripturam non posse
mentiri?

Hic dicet aliquis: quid hoc pertinet ad sacram
uirginitatem uel perpetuam continentiam, cuius praedicatio isto
sermone suscepta est? cui respondeo primo, quod superius
commemoraui, ex hoc gloriam maioris illius boni esse [*] [*]
maiorem, quod eius adipiscendae causa bonum coniugale
transcenditur, non peccatum coniugii deuitatur. alioquin perpetuae
continentiae non praecipue laudari, sed tantum non
uituperari sufficeret, si propterea teneretur, quoniam nubere
crimen esset. deinde quia non humana sententia, sed diuina
scripturae auctoritate ad tam excellens donum homines
exhortandi sunt, non mediocriter neque praetereunter agendum
est, ne cuiquam ipsa diuina scriptura in aliquo mentita uideatur.
dehortantur enim potius quam exhortantur uirgines sacras,
qui eas sic permanere nuptiarum damnatione conpellunt. unde
enim confidant uerum esse, quod scriptum est: et qui non
dat nuptum melius facit, si falsum putant esse, quod
iuxta superius nihilominus scriptum est: et qui dat uirginem
suam, bene facit? si autem loquenti scripturae de
nuptiarum bono indubitanter crediderint, eadem caelestis eloquii
ueracissima auctoritate firmatae ad melius suum feruenti ac
fidenti alacritate transcurrent. unde iam satis pro suscepto
negotio diximus et, quantum potuimus, demonstrauimus nec
illud, quod ait apostolus: existimo autem hoc bonum
esse propter praesentem necessitatem, sic esse accipiendum,
tamquam in hoc saeculo meliores sint sacrae uirgines
fidelibus coniugatis, in regno autem caelorum atque in futuro
saeculo pares sint, nec illud, ubi ait de nubentibus: [*] [*]
tribulationem autem carnis habebunt huius modi, ego
autem uobis parco ita intellegendum, tamquam nuptiarum
peccatum et damnationem maluerit tacere quam dicere. harum
quippe duarum sententiarum singulas duo errores sibimet
contrarii non eas intellegendo tenuerunt. illam enim de praesenti
necessitate illi pro se interpretantur, qui nubentes non
nubentibus aequare contendunt, hanc uero, ubi dictum est:
ego autem uobis parco, illi, qui nubentes damnare praesumunt.
nos autem secundum scripturarum sanctarum fidem
sanamque doctrinam nec peccatum esse dicimus nuptias et
earum tamen bonum non solum infra uirginalem, uerum etiam
infra uidualem continentiam constituimus praesentemque necessitatem
coniugatorum non quidem ad uitam aeternam, uerumtamen
ad excellentem gloriam et honorem, qui perpetuae continentiae
reseruatur, inpedire eorum meritum dicimus neque
hoc tempore nisi eis, qui se non continent, nuptias expedire
tribulationemque carnis ex affectu carnali uenientem, sine quo
nuptiae incontinentium esse non possunt, nec tacere uoluisse
apostolum uera praemonentem nec plenius explicare hominum
infirmitati parcentem.