De Sancta Virginitate (12-13)

Habeant coniugia bonum suum, non quia filios procreant,
sed quia honeste, quia licite, quia pudice, quia socialiter [*] [*]

procreant et procreatos pariter, salubriter, instanter educant, quia
tori fidem inuicem seruant, quia sacramentum conubii non
uiolant.

Haec tamen omnia humani officii sunt munera; uirginalis
autem integritas et per piam continentiam ab omni concubitu
inmunitas angelica portio est et in carne corruptibili
incorruptionis perpetuae meditatio. cedat huic omnis fecunditas
carnis, omnis pudicitia coniugalis: illa non est in potestate,
illa non est in aeternitate: fecunditatem carnalem non habet
liberum arbitrium, pudicitiam coniugalem non habet caelum.
profecto habebunt magnum aliquid praeter ceteros in illa
communi inmortalitate, qui habent aliquid iam non carnis
in carne.

Vnde mirabiliter desipiunt, qui putant huius continentiae
bonum non esse necessarium propter regnum caelorum, sed
propter praesens saeculum, quod scilicet coniugia terrenis
curis pluribus atque artioribus distenduntur, qua molestia
uirgines et continentes carent: quasi ob hoc tantum melius
sit non coniugari, ut huius temporis relaxentur angustiae, non
quod in futurum saeculum aliquid prosit. hanc uanam sententiam
ne cordis propria uanitate protulisse uideantur, adhibent
ex apostolo testimonium, ubi ait: de uirginibus autem
praeceptum domini non habeo, consilium autem
do tamquam misericordiam consecutus a deo, [*] [*]

ut fidelis essem. existimo itaque hoc bonum esse
propter praesentem necessitatem, quia bonum
est homini sic esse. ecce, inquiunt, ubi manifestat apostolus
hoc propter praesentem necessitatem bonum esse, non
propter futuram aeternitatem. quasi praesentis necessitatis
rationem haberet apostolus, nisi prouidens et consulens in
futurum, cum omnis eius dispensatio nonnisi ad uitam aeternam
uocet.