De Perfectione Iustitiae Hominis (5-8)

\'Iterum\', ait, \'quaerendum est, utrumne praeceptum sit
homini sine peccato esse. aut enim non potest et praeceptum
non est aut, quia praeceptum est, potest. nam cur praeciperetur,
quod fieri omnino non posset\'? respondetur consultissime homini
praecipi, ut rectis passibus ambulet, ut cum se non posse
perspexerit medicinam requirat, quae interioris hominis ad
sanandam peccati claudicationem gratia dei est per lesum
Christum dominum nostrum.

\'Iterum\', ait, \'quaerendum est, an uelit hominem deus sine
peccato esse. procul dubio uult et procul dubio potest. quis
enim tam demens, ut uel dubitet fieri posse, quod deum uelle
non dubitet\'? respondetur: si nollet deus hominem sine peccato
esse, non mitteret filium suum sine peccato, qui sanaret
homines a peccatis. hoc fit in credentibus et proficientibus
renouatione interioris hominis de die in diem, donec fiat
perfecta iustitia tamquam sanitas plena.

\'Item\', ait, \'quaerendum est, quomodo uult deus hominem
esse, cum peccato an sine peccato. procul dubio non
uult esse cum peccato. quanta haec inpietatis blasphemia sit,
cogitandum est, ut dicatur hominem posse esse cum peccato,
quod deus non uult, et negetur posse esse sine peccato, quod
deus uult; quasi quem ad hoc deus creauerit, ut posset esse
quod nolit et non posset esse quod uelit et ut contra suam
magis quam ut secundum suam existeret uoluntatem\'. iam
superius responsum est, sed addendum uideo, quod spe salui
facti sumus; spes autem, quae uidetur, non est
spes; quod enim uidet quis, quid et sperat? si [*] [*]