De Perfectione Iustitiae Hominis (25-28)

Inde est quod dicit: nihil iniquum erat in manibus
meis, sed oratio mea munda. hinc enim erat munda oratio,
quia ueniam non iniuste petebat, qui ueraciter dabat.

Et quod dicit de domino: multas enim contritiones
meas fecit sine causa, non ait: nullas fecit cum causa,
sed multas sine causa. non enim propter multa peccata
eius factae sunt ei multae contritiones, sed propter probationem
patientiae. nam propter peccata, sine quibus, ut alibi confitetur,
non fuit, pauciora se pati debuisse iudicat. [*] [*]

Item quod dicit: uias enim eius custodiui et non
declinaui a mandatis eius neque discedam, custodit
uias dei, qui non sic exorbitat, ut eas relinquat, sed in eis
currendo proficit, etsi aliquando ut infirmus offendit aut titubat;
proficit autem minuendo peccata, donec perueniat ubi sine
peccato sit. non enim aliter potest eo modo proficere nisi
custodiendo uias eius. declinat autem a mandatis domini atque
discedit apostata, non ille, qui, etiamsi habet peccatum,
confligendi tamen cum eo perseuerantiam non relinquit, donec
eo perueniat, ubi nulla cum morte contentio remanebit. in
isto ergo conflictu induimur ea iustitia, qua hic ex fide
uiuitur, et ea quodam modo loricamur. assumimus quoque
iudicium, quod etiam contra nos pro nobis facimus, quando
peccata nostra accusando damnamus. unde scriptum est:
iustus ipse sui accusator est in primordio sermonis.
hinc item dicit: iustitia uestitus eram, et circumdedi
mihi iudicium sicut chlamydem. nam et ista uestis belli
magis solet esse quam pacis, ubi adhuc expugnatur concupiscentia.,
non ubi erit plena sine aliquo prorsus hoste iustitia
nouissima inimica morte destructa.

Quod autem iterum ait idem sanctus lob: non enim
reprehendit me cor meum in omni uita mea, tunc nos
in ista uita, in qua ex fide uiuimus, non reprehendit cor
nostrum, si eadem fides in qua corde creditur ad [*] [*]