De Perfectione Iustitiae Hominis (13-16)

\'Iterum\', ait, \'quaerendum est, si non potest homo sine
peccato esse, cuius culpa est: ipsiusne hominis an cuiuslibet
alterius. si ipsius hominis, quomodo culpa hominis est, si hoc
non est quod esse non potest?\' respondemus ideo esse hominis
culpam, quod non est sine peccato, quia sola hominis uoluntate
factum est, ut ad istam necessitatem ueniret, quam sola
hominis uoluntas superare non possit.

\'Iterum\', ait, \'quaerendum est, si natura hominis bona
est, quod nullus negare nisi Marcion aut Manicheus audebit:
quomodo igitur bona est, si malo ei non est carere possibile?
omne enim peccatum malum esse quis dubitet?\' respondemus
et naturam hominis bonam esse et eam malo carere posse.
nam ideo clamamus: libera nos a malo. quod non perficitur,
quamdiu corpus, quod corrumpitur, adgrauat
animam. sed hoc agitur gratia per fidem, ut aliquando dicatur:
ubi est, mors, contentio tua? ubi est, mors, aculeus
tuus? aculeus autem mortis peccatum, uirtus uero
peccati lex, quoniam lex prohibendo auget peccati cupiditatem,
nisi diffundat spiritus caritatem quae plena et perfecta
tunc erit, cum uidebimus facie ad faciem.

\'Et hoc\', inquit, (dicendum est: certe iustus deus — negari
enim non potest — imputat autem deus homini omne peccatum.
et hoc quoque confitendum puto, quia neque peccatum est [*] [*]