De Peccatorum Meritis et Remissione et de Baptismo Parvulorum (3.5)

Verum tamen nos non neglegenter oportet aduertere
istum, sicut cum qui nouerunt loquuntur, bonum ac praedicandum
uirum hanc argumentationem contra peccati propaginem non ex
propria intulisse persona, sed quid illi dicant qui eam non adprobant [*] [*] [*]
intimasse nec solum hoc quod modo proposui eique respondi, uerum
etiam cetera quibus me in illis libris iam respondisse recolui. nam cum
dixisset: si Adae, inquiunt, peccatum etiam non peccantibus nocuit,
ergo et Christi iustitia etiam non credentibus prodest — quod in his quae
respondi cernis quam non solum non expugnet quod dicimus, sed
etiarn nos admoneat quid dicamus -, secutus adiunxit: deinde aiunt:
si baptismus mundat antiquum illud delictum, qui de duobus baptizatis
nati fuerint debent hoc carere peccato; non enim potuerunt ad posteros
transmittere quod ipsi minime habuerunt. illud quoque accedit, inquit,
quia, si anima non est ex traduce, sed sola caro, ipsa tantum habet traducem
peccati et ipsa sola poenam meretur, iniustum esse dicentes, ut
hodie nata anima non ex massa Adae tam antiquum peccatum portet
alienum. dicunt etiam, inquit, nulla ratione concedi, ut deus qui propria
peccata remittit imputet aliena.