De Peccatorum Meritis et Remissione et de Baptismo Parvulorum (3.23)

Illud autem quod dicunt sine ullo peccato aliquos homines iam
ratione propriae uoluntatis utentes in hoc saeculo uixisse uel uiuere
optandum est ut fiat, conandum est ut fiat, supplicandum est ut fiat,
non tamen quasi factum fuerit confidendum. hoc enim optantibus et
conantibus et digna supplicatione deprecantibus, quidquid remanserit
peccatorum, per hoc cotidie soluitur, quod ueraciter in oratione dicimus:
dimitte nobis debita nostra, sicut et nos dimittimus
debitoribus nostris. quam orationem quisquis cuilibet, etiam homini
sancto et dei uoluntatem scienti atque facienti, praeter unum
sanctum sanctorum dicit in hac uita necessariam non fuisse, multum
errat nec potest omnino illi ipsi placere quem laudat; si autem se ipsum
talem putat, ipse sc decipit et ueritas in eo nonest, non ob aliud, nisi
quia falsum putat. nouit ergo ille medicus, qui non est opus sanis, sed
aegrotantibus, quemadmodum nos curando perficiat in aeternam
salutem, qui et ipsam mortem, quamuis peccati merito inflicta sit,
non aufert in hoc saeculo eis quibus peccata dimittit, ut etiam cum
eius timore superando suscipiant pro fidei sinceritate certamen, et
in quibusdam etiam iustos suos, quoniam adhuc extolli possunt, non
adiuuat ad perficiendam iustitiam, ut, dum non iustificatur in conspectu
eius omnis uiuens, actionem gratiarum semper indulgentiae
ipsius debeamus et sic ab illa prima causa omnium uitiorum, hoc est
a tumore superbiae, sancta humilitate sanemur. hanc epistolam dum [*] [*]