De Peccatorum Meritis et Remissione et de Baptismo Parvulorum (3.14)

Haec non ideo commemoraui, quod disputatorum quorumlibet
sententiis tamquam canonica auctoritate nitamur, sed ut appareat
ab initio usque ad praesens tempus, quo ista nouitas orta est, hoc
de originali peccato apud ecclesiae fidem tanta constantia custoditum,
ut ab eis, qui dominica tractarent eloquia, magis certissimum proferretur
ad alia falsa refutanda quam id tamquam falsum refutari
ab aliquo temptaretur. ceterum in sanctis canonicis libris uiget
huius sententiae clarissima et plenissima auctoritas. clamat apostolus:
per unum hominem peccatum intrauit in mundum et
per peccatum mors et ita in omnes homines pertransiit,
in quo omnes peccauerunt. unde nec illud liquide dici potest,
quod peccatum Adae etiam non peccantibus nocuit, cum scriptura
dicat: in quo omnes peccauerunt. nec sic dicuntur ista aliena
peccata, tamquam omnino ad paruulos non pertineant — si quidem
in Adam omnes tunc peccauerunt, quando in eius natura illa insita
ui, qua eos gignere poterat, adhuc omnes ille unus fuerunt -, sed
dicuntur aliena, quia nondum ipsi agebant uitas proprias, sed quicquid
erat in futura propagino uita unius hominis continebat.