De Peccatorum Meritis et Remissione et de Baptismo Parvulorum (3.10)

Vnde non inmerito beatus Cyprianus satis ostendit, quam
hoc ab initio creditum et intellectum seruet ecclesia. qui cum paruulos
a materno utero recentissimos iam idoneos ad percipiendum
Christi baptismum adsereret, quoniam consultus fuerat, utrum hoc
ante octauum diem fieri deberet, quantum potuit, conatus est eos
demonstrare perfectos, ne quis ipso numero dierum, quo octauo
antea circumcidebantur infantes, eos adhuc perficiendos existimaret.
sed cum magnum eis defensionis patrocinium praestitisset, ah originali
tamen peccato eos inmunes non esse confessus est, quia, si
hoc negaret, ipsius baptismi causam, propter quem percipiendum
eos defendebat, auferret. potes ipsam epistolam memorati martyris [*] [*]
De baptizandis paruulis legere, si uolueris; neque enim potest deesse
Karthagini. uerum in hanc etiam nostram, quantum praesenti
quaestioni satis nisum est, pauca inde transferenda arbitratus sum,
quae prudenter adtende: quantum uero, inquit, ad causam
infantium pertinet, quos dixisti intra secundum ueltertium
diem quo nati sunt constitutos baptizari non oportere
et considerandam esse legem circumcisionis antiquae,
ut intra octauum diem eum qui natus est baptizandum
et sanctificandum non putares, longe aliud in
concilio nostro uisum est. in hoc enim, quod tu putabas
esse faciendum, nemo consensit; sed uniuersi potius
iudicauimus nulli hominum nato misericordiam dei et
gratiam denegandam. nam eum dominus in euangelio
suo dicat: \'filius hominis non uenit animas hominum
perdere, sed saluare\', quantum in nobis est, si fieri potuerit,
nulla anima perdenda est. aduertisne quid dicat, quemadmodum
sentiat non tantum carni, sed animae quoque infantis
exitiabile esse atque mortiferum sine illo salutari sacramento exire
de hac uita? unde, si iam nihil aliud diceret, intellegere nostrum fuit
sine peccato animam perire non posse. sed uide paulo post defendens
innocentiam paruulorum quid tamen de illis apertissime fateatur:
ceterum si hominesinquit, inpedire aliquid ad consecutionem
gratiae possetmagis adultos et prouectos et maiores
natu possent inpedire peccata grauiora. porro autem si
etiam grauissimis delictoribus et in deum multum ante
peccantibus, eum postea crediderint, remissa [*] [*]
peceatorum datur et a baptismo atque gratia nemo prohibetur,
quanto magis prohiberi non debet infans, qui recens
natus nihil peccauit, nisi quod secundum Adam carnaliter
natus contagium mortis antiquae prima natiuitate
contraxit! qui ad remissam peccatorum accipiendam
hoc ipso facilius accedit, quod illi remittuntur non propria,
sed aliena peccata.