De Peccatorum Meritis et Remissione et de Baptismo Parvulorum (2.6)

Repellamus itaque ab auribus et mentibus nostris eos, qui
dicunt accepto semel liberae uoluntatis arbitrio nec orare nos debere,
ut deus nos adiuuet, ne peccemus. talibus enim tenebris nec pharisaeus
ille caecabatur, qui quamuis in hoc erraret, quod sibi addendum
ad iustitiam nihil putabat seque arbitrabatur eius plenitudine saturatum,
deo tamen gratias agebat, quod non esset sicut ceteri homines,
iniusti, raptores, adulteri, sicut ille publicanus, quod bis in
sabbato ieiunaret, quod omnium quae possidebat decimas daret.
nihil sibi addi ad iustitiam iam petebat, sed tamen ex his quae habebat
gratias deo agendo ab illo se accepisse omnia fatebatur. et tamen inprobatus
est, et quia ueluti saturatus nihilde alimentis iustitiae iam rogabat
accipere et quod eam publicano esurienti ac sitienti se uelut insultans
praeferre gestiebat. quid ergo illis fiet, qui, etsi fateantur se non
habere uel non plenam habere iustitiam, tamen a se ipsis habendam,
non a suo creatore, ubi horreum eius et fons eius est, deprecandam
esse praesumunt? nec ideo tamen solis de hac re uotis agendum est, [*] [*]

ut non subinferatur ad bene uiuendum etiam nostrae efficacia uoluntatis.
adiutorenim noster deus dicitur nec adiuuari potest, nisi qui aliquid
etiam sponte conatur, quia non sicut in lapidibus insensatis aut sicut
in cis, in quorum natura rationem uoluntatemque non condidit,
salutem nostram deus operatur in nobis. cur autem illum adiuuet,
illum non adiuuet, illum tantum, illum autem tantum, istum illo,
illum isto modo, penes ipsum est et aequitatis tam secretae ratio et
excellentia potestatis.