De Peccatorum Meritis et Remissione et de Baptismo Parvulorum (2.59)

De anima uero, utrum et ipsa eodem modo propagata reatu,
qui ei dimittatur, obstricta sit-neque enim possumus dicere solam
carnem paruuli, non etiam animam indigere saluatoris et redemptoris
auxilio alienamque ab ea esse gratiarum actione, quae in Psalmis
est, ubi legimus et dicimus: benedic, anima mea, dominum et
noli obliuisci omnes retributiones eius, qui propitius
fit omnibus iniquitatibus tuis, qui sanat omnes languores
tuos, qui redimit de corruptione uitam tuam —, an
etiam non propagata eo ipso, quo carni peccati aggrauanda miscetur,
iam ipsius peccati remissione et sua redemptione opus habeat, deo per
summam praescientiam iudicante, qui paruulorum ab isto reatu non
mereantur absolui, etiam qui nondum nati nihil alicubi propria sua
uita egerunt uel boni uel mali, et quomodo deus, etiamsi non de traduce
animas creat, non sit tamen auctor reatus eiusdem, propter
quem redemptio sacramenti necessaria est animae paruuli, magna
quaestio est aliamque disputationem desiderat, eo tamen, quantum [*] [*]

arbitror, moderamine temperatam, ut magis inquisitio cauta laudetur quam praecipitata reprehendatur assertio.
ubi enim de re obscurissima
disputatur non adiuuantibus diuinarum auctoritatum certis
clarisque documentis, cohibere se debet humana praesumptio nihil
faciens in partem alteram declinando. etsi enim quodlibet horum,
quemadmodum demonstrari et explicari possit, ignorem, illud tamen
credo, quod etiam hinc diuinorum eloquiorum clarissima auctoritas
esset, si homo id sine dispendio promissae salutis ignorare non posset.
habes elaboratum - utinam tam commodum quam prolixum I - pro
meis uiribus opus, cuius prolixitatem fortasse defenderem, nisi id uererer
facere defendendo prolixius.