De Peccatorum Meritis et Remissione et de Baptismo Parvulorum (2.44)

Neque illud fallat, quod nec parenti post conuersionem
obsunt propria peccata; quanto enim magis, inquiunt, filio eius obesse
non possunt! sed qui hoc sentiunt non adtendunt, quia, sicut parenti
per hoc quod spiritu renatus est propria peccata non obsunt, ita qui
de illo natus est, nisi eo modo renascatur, quae a parente tracta sunt
oberunt, quia et innouati parentes non ex primitiis nouitatis, sed
ex reliquiis uetustatis earnaliter gignunt et filii ex parentum reliqua
uetustate toti uetusti in peccati carne propagati damnationem ueteri
homini debitam sacramento spiritalis regenerationis et renouationis
cuadunt. illud namque praecipue propter quaestiones, quae de hac
re motae sunt uel moueri adhuc possunt, adtendere ac meminisse
debemus tantummodo peccatorum omnium plenam- perfectamque
remissionem baptismo fieri, hominis uero ipsius qualitatem non
totam continuo commutari, sed spiritales primitias in 1 ene proficientibus
de die in diem nouitate crescente commutare in se quod
carnaliter uetus est, donec totum ita renouetur, ut animalis etiam
infirmitas corporis ad firmitatem spiritalem incorruptionemque
perueniat. [*] [*] [*] [*]