De Peccatorum Meritis et Remissione et de Baptismo Parvulorum (2.43)

Quisquis uero adhuc monetur, quare baptizentur
qui iam de baptizatis nascuntur, hoc breuiter accipiat. sicut generatio
carnis peccati per unum Adam ad condemnationem trahit omnes
qui eo modo generantur, sic regeneratio spiritus gratiae per unum
Iesum Christum ad iustificationem uitae aeternae ducit omnes qui
eo modo praedestinati regenerantur. sacramentum autem baptismi
profecto sacramentum regenerationis est. quocirca sicut homo, qui
non uixerit, mori non potest et qui mortuus non fuerit resurgere non
potest, ita qui natus non fuerit renasci non potest. ex quo conficitur
neminem in suo parente renasci potuisse non natum. oportet autem
ut, si natus fuerit, renascatur, quia nisi quis natus fuerit
denuo, non potest uidere regnum dei. oportet igitur, ut
sacramento regenerationis, ne sine illo male de hac uita exeat, etiam [*] [*]
paruulus inbuatur; quod non fit nisi in remissionem peccatorum.
quod etiam ipso loco Christus ostendit, cum interrogatus quomodo
possent ista fieri commemorauit quid Moj\'ses fecerit in exaltatione
serpentis. cum itaque per baptismi sacramentum morti Christi conformantur
infantes, eos a serpentis morsu fatendum est liberari, si
a christianae fidei regula nolumus aberrare. quem tamen morsum
non in sua uita propria. sed in illo cui primitus in illo cui est acceperunt.