De Peccatorum Meritis et Remissione et de Baptismo Parvulorum (2.41)

At enim ait apostolus: filii uestri inmundi essent,
nunc autem sancti sunt; et ideo, inquiunt, fidelium filii iam
baptizari minime debuerunt. miror hoc dicere qui negant peccatum
ex Adam originaliter trahi. si enim hanc apostoli sententiam sic accipiunt,
ut credant de fidelibus sanctificatos filios nasci, cur eos etiam
ipsi baptizari oportere non dubitant? cur denique nolunt fateri de parente
peccatore aliquod peccatum originaliter trahi, si de sancto
aliqua sanctitas trahitur? et contra nostram quidem non est adsertionem,
etiamsi ex fidelibus sancti propagantur, quod eos dicimus,
si non baptizantur, pergere in damnationem, quibus et ipsi regnum
caelorum intercludunt, quamuis eos dicant non habere ullum uel
proprium uel originale peccatum. aut si eis indignum uidetur, ut
sancti damnentur, quomodo erit dignum, ut a regno dei sancti separentur?
illud potius adtendant, quomodo non de peccatoribus parentibus
trahatur aliquod peccatum, si de sanctis aliqua sanctitas trahitur
et inmunditia de inmundis. utrumque enim dixit qui dixit: alioquin
filii uestri inmundi essent, nunc autem sancti sunt. [*] [*]

explicent etiam quomodo iustum sit, ut sancti ex fidelibus et inmundi
ex infidelibus nati pariter tamen, si baptizati non fuerint,
regnum dei non permittantur intrare. quid ergo illis ista sanctitas
prodest? nam si damnari faterentur inmundos ex infidelibus natos,
sanetos autem filios fidelium in dei quidem regnum intrare non posse,
nisi fuerint baptizati, non tamen damnari, quia sancti sunt, esset
qualiscumque distinctio; nunc uero natos de sanctis sanctos et de
inmundis inmundos aequaliter dicunt et, quia peccatum non habent,
non damnari et, quia baptismum non habent, a dei regno separari.
hanc absurditatem talia ingenia non uidere quis credat ?