De Peccatorum Meritis et Remissione et de Baptismo Parvulorum (2.4)

Concupiscentia igitur tamquam lex peccati manens in
membris corporis mortis huius cum paruulis nascitur, in paruulis
baptizatis a reatu soluitur, ad agonem relinquitur, ante agonem
mortuos nulla damnatione persequitur; paruulos non baptizatos
reos innectit et tamquam irae filios, etiamsi paruuli moriantur,
ad condemnationem trahit. in grandibus autem baptizatis, in
quibus iam ratione utentibus quicquid eidem concupiscentiae mens
ad peccandum consensit, propriae uoluntatis est; deletis peccatis
omnibus, soluto etiam reatu, quo uinctos originaliter detinebat, ad [*] [*]
agonem interim manet non sibi ad inlicita consentientibus nihil
omnino nocitura, donec absorbeatur mors in uictoriam et pace perfecta
nihil quod uincatur existat. consentientes autem sibi ad inlicita
reos tenet et, nisi per medicinam paenitentiae et opera misericordiae
per caelestem sacerdotem pro nobis interpellantem sanentur,
ad secundam mortem damnationemque perducit. propter hoc
et dominus orare nos docens inter cetera monuit, ut dicamus: dimitte
nobis debita nostra, sicut et nos dimittimus debitoribus
nostris. ne nos inferas in temptationem, sed
libera nosa malo. manet enim malum in carne nostra non natura,
in qua diuinitus creatus est homo, sed uitio, quo uoluntate prolapsus
est, ubi amissis uiribus non ea qua uulneratus est uoluntatis facilitate
sanatur. de hoc malo dicit apostolus: scio, quia non habitat
in carne mea bonum. cui malo nos non oboedire praecepit, cum
dicit: non ergo regnet peccatum in uestro mortali corpore
ad oboediendum desideriis eius. si ergo his desideriis
concupiscentiae carnis inlicita uoluntatis inclinatione consensimus,
ad hoc sanandum dicimus: dimitte nobis debita nostra,
adhibentes remedium ex opere misericordiae in eo quod addimus:
sicut et nos dimittimus debitoribus nostris. ut autem non
ei consentiamus, deprecamur adiutorium dicentes: et ne nos
inferas in temptationem —uel, sicut nonnulli codices habent:
ne nos inducas in temptationem—,non quod ipse deus tali
temptatione aliquem temptct-nam deus intemptator malorum
est, ipse autem neminem tcmptat-scd ut, si forte [*] [*]
temptari coeperimus a concupiscentia nostra, adiutorio eius non
deseramur, ut in eo possimus uincere, ne abstrahamur inlecti.
deinde addimus quod perficietur in fine, cum absorbebitur mortale
a uita: sed libera nos a malo. tunc enim nulla erit talis concupiscentia,
cum qua certare et cui non consentire iubeamur. sic
ergo totum hoc in tribus beneficiis positum breuiter peti potest:
\'ignosce nobis ea, in quibus sumus abstracti a concupiscentia, adiuua,
ne abstrahamur a concupiscentia. aufer a nobis concupiscentiam\'.