De Peccatorum Meritis et Remissione et de Baptismo Parvulorum (2.27)

Nullius proinde culpae humanae in deum referas causam.
uitiorum namque omnium humanorum causa superbia est. ad hanc
conuincendam atque auferendam talis medicina caelitus uenit: ad
elatum hominem per superbiam deus humilis descendit per misericordiam
gratiam claram manifestamque commendans in ipso homine.
quem tanta prae participibus suis caritate suscepit. neque enim et
ipse ita uerbo dei coniunctus, ut ea coniunctione unus filius dei et [*] [*] [*] [*]

idem ipse unus filius hominis fieret, praecedentibus suae uoluntatis
meritis fecit. unum quippe illum esse oportebat; essent autem et
duo et tres et plures, si hoc fieri posset non per dei proprium donum,
sed per hominis liberum arbitrium. hoc ergo praecipue commendatur,
hoc in sapientiae atque scientiae thesauris in Christo absconditis,
quantum existimare audeo, praecipue docetur et discitur.
ideo quisque nostrum bonum opus suscipere, agere, inplere nunc
scit, nunc nescit, nunc delectatur, nunc non delectatur, ut nouerit
non suae facultatis, sed diuini muneris esse uel quod scit uel quod
delectatur, ac sic ab elationis uanitate sanetur et sciat quam ucre
non de terra ista, sed spiritaliter dictum sit: dominus dabit
suauitatem et terra nostra dabit fructum suum. tanto
autem magis delectat opus bonum, quanto magis diligitur deus, summum
atque incommutabile bonum et auctor qualiumcumque bonorum
omnium. ut autem diligatur deus, caritas eius diffusa
est in cordibus nostris non per nos, sed per spiritum sanctum,
qui datus est nobis.