De Peccatorum Meritis et Remissione et de Baptismo Parvulorum (2.26)

Iam ergo quod loco tertio posui uideamus. cum
uoluntatem humanam gratia adiuuante diuina sine peccato in hac
uita possit homo esse, cur non sit, possem facillime ac ueracissime
respondere: \'quia homines nolunt\'. sed si ex me quaeritur, quare
nolint, imus in longum; uerum tamen etiam hoc sine praeiudicio
diligentioris inquisitionis breuiter dicam. nolunt homines facere
quod iustum est, siue quia latet an iustum sit siue quia non delectat. [*] [*] [*]
tanto enim quidque uehementius uolnmus, quanto certius quam
bonum sit nouimus eoque delectamur ardentius. ignorantia igitur
et infirmitas uitia sunt, quae inpediunt uoluntatem, ne moueatur
ad faciendum opus bonum uel ab opere malo abstinendum. ut
autem innotescat quod latebat et suaue fiat quod non delectabat,
gratiae dei est, qua hominum adiuuat uoluntates; qua ut non adiuuentur,
in ipsis itidem causa est, non in deo, siue damnandi praedestinati
sunt propter iniquitatem superbiae siue contra ipsam suam
superbiam iudicandi et erudiendi, si filii sunt misericordiae. unde Hieremias
cum dixisset: scio, domine, quia non est in homine
uia eius nec uiri est ut ambulet et dirigat gressus suos,
continuo subiunxit: corripe me, domine, uerum tamen in
iudicio et non in furore tuo, tamquam diceret: \'scio ad correptionem
meam pertinere, quod minus abs te adiuuor, ut perfecte
dirigantur gressus mei; uerum tamen hoc ipsum noli sic mecum
agere, tamquam in furore, quo iniquos damnare statuisti, sed tamquam
in iudicio, quo doces tuos non superbire\'. unde alibi dicitur:
et iudicia tua adiuuabunt me.