De Peccatorum Meritis et Remissione et de Baptismo Parvulorum (2.20)

Quid autem de Zacharia et Elisabeth laudabile dictum est,
quod non in eo comprehendatur, quod de se apostolus, cum in
Christum nondum credidisset, professus est? dixit enim se secundum
iustitiam, quae in lege est, fuisse sine querella. hoc et de illis ita
legitur: erant autem ambo iusti ante deum, incedentes
in omnibus mandatis et iustificationibus domini sine
querella. quia ergo quicquid in eis erat iustitiae non erat ad *
homines simulatum, ideo dictum est: ante deum. quod autem de [*] [*]

Zacharia et eius coniuge scriptum est: in omnibus mandatis
et iustificationibus domini, hoc ille breuiter dixit: in lege.
non enim alia lex illis, alia isti fuit ante euangelium, sed una atque
eadem, quam legimus per Moysen datam patribus eorum, secundum
quam etiam sacerdos erat Zacharias et uice sua sacrificabat. et
tamen apostolus, qui simili tunc iustitia praeditus fuit, sequitur et
dicit: quae mihi lucra fuerunt, haec propter Christum
damna esse duxi. uerum tamen et arbitror omnia damnum
esse propter eminentem scientiam Christi Iesu
domini nostripropter quemomnia non solum detrimenta
credidi, uerum etiam stercora existimaui esse, ut Christum
lucrifaciam et inueniar in illo non habens meam
iustitiam, quae ex lege est, sed eam, quae est per fidem
Christi, quae est ex deo iustitia in fide, ad cognoscendum
eum et uirtutem resurrectionis eius at communicationem
passionis eius, conformatus morti ipsius, si
quo modo occurram in resurrectionem mortuorum. tantum
ergo longe est, ut propter illa uerba Zachariam et Elisabeth
credamus sine ullo peccato perfectam habuisse iustitiam, ut nec
ipsum apostolum eiusdem regulae summitate arbitremur fuisse perfectum
non solum in illa legis iustitia, quam similem istis habuit,
quam inter damna et stercora deputat in conparatione eminentissimae
iustitiae, quae in fide Christi est uerum etiam in ipso quoque
euangelio, ubi et tanti apostolatus meruit principatum, quod dicere
non auderem, nisi ei non credere nefas ducerem. ubi enim sequitur
et adiungit: non quia iam acceperim aut iam perfectus [*] [*]
sim, sequor autem si conprehendam, in quo et adprehensus
sum a Christo Iesu. fratres, ego me ipsum non arbitror
adprehendisse; unum autem, quae retro oblitus
in ca quae ante sunt extentus, secundum intentionem
sequor ad palmam supernae uocationis dei in Christo
Iesu, ipse se confitetur nondum accepisse, nondum esse perfectum
in plenitudine iustitiae, quam adipisci dilexit in Christo, sed adhuc
secundum intentionem sequi et praeterita obliuiscentem in ea
quae ante sunt extendi, ut nouerimus etiam ad ipsum pertinere illud
quod ait: et si exterior homo noster corrumpitur, sed interior
renouatur de die in diem, quamuis iam esset perfectus
uiator, etsi nondum erat ipsius itineris perfectione peruentor. denique
tales uult secum in isto cursu comites rapere, quibus continuo subiungit
et dicit: quotquot ergo perfecti, hoc sapiamus; et si
quid aliter sapitis, hoc quoque deus uobis reuelabit;
uerum tamen in quod peruenimus, in eo ambulemus.
ambulatio ista non corporis pedibus, sed mentis affectibus et uitae
moribus geritur, ut possint esse perfecti iustitiae possessores, qui recto
itinere fidei de die in diemsua renouatione proficientes iam perfecti
facti sunt eiusdem iustitiae uiatores.