De Peccatorum Meritis et Remissione et de Baptismo Parvulorum (2.16)

Quid quod ipse dominus, qui ci perhibuerat testimonium,
cum etiam scriptura, hoc est dei spiritus, dixerit in omnibus, quae [*] [*]

contigerunt ei, non cum peccasse labiis suis ante dominum, postea
tamen cum ci loquerctur increpans locutus est, sicut ipse Iob testis
est dicens: quid adhuc ego iudicor monitus et increpationes
domini audiens? nemo autem iuste increpatur, nisi in
quo est aliquid, quod increpatione sit dignum.

Et ipsa increpatio qualis est, quae ex domini Christi
persona intellegitur? enumerat illi diuina opera potestatis suae sub
hac sententia increpans, ut cum dicere appareat: \'numquid potes
haec tanta quae possum?\' quo autem pertinet, nisi ut intellegat Iobetiam hoc ei diuinitus credimus inspiratum,
ut praesciret Christum ad
passionem esse ucnturum-intcllegat ergo, quam debeat aequo animo
tolerare quae pertulit, si Christus, in quo peccatum, cum propter nos
homo factus esset, omnino nullum fuit et in quo deo tanta potentia est,
nequaquam tamen passionis oboedientiam recusauit? quod puriore
cordis intentione Iob intellegens responsioni suae addidit: auris
auditu audiebam te prius et nunc ecce oculus meus
uidet te. ideo uituperaui me ipsum et distabui et aestimaui
me ipsum terram et cinerem. quare sibi ita in hoc tam
magno intellectu displicuit? neque enim opus dei, quo erat homo,
recte illi poterat displicere, cum etiam ipsi deo dicatur: opera
manuum tuarum ne despexeris. sed profecto secundum illam
iustitiam, qua se noucrat iustum, se uituperauit atque distabuit
aestimauitque se terram et cinerem mente conspiciens Christi
iustitiam, in cuius non tantum diuinitate, sed nec in anima nec in
carne ultum potuit esse peccatum, secundum quam iustitiam, quae
ex deo est, etiam Paulus apostolus illud suum, quod secundum [*] [*]
iustitiam, quae ex lege est, fuit sine querella, non solum damna,
uerum etiam stercora existimauit.