De Peccatorum Meritis et Remissione et de Baptismo Parvulorum (1.61)

Magna haec et mira dignatio! quae quoniam
fieri non potest nisi per remissionem peccatorum, sequitur et
dicit: et sicut Moyses exaltauit serpentem in deserto,
ita exaltari oportet filium hominis, ut omnis, qui
crediderit in eum, non pereat, sed habeat uitam
aeternam. quid tunc in deserto factum sit nouimus: serpentum
morsibus multi moriebantur. tunc populus peccata
sua confitens per Moysen deprecatus est dominum, ut hoc [*] [*]
ab eis uirus auferret. ac sic Moyses ex praecepto domini exaltauit
in deserto aeneum serpentem ammonuitque populum, ut illum
exaltatum quisquis a serpente morderetur adtenderet; hoc facientes
continuo sanabantur. quid est exaltatus serpens nisi mors Christi
eo significandi modo, quo per efficientem id quod efficitur significatur?
a serpente quippe mors ucnit, qui peccatum, quo mori mereretur,
homini persuasit. dominus autem in carnem suam non
peccatum transtulit tamquam uenenum serpentis, sed tamen transtulit
mortem, ut esset in similitudine carnis peccati poena sine culpa,
unde in carne peccati et culpa solueretur et poena. sicut ergo tunc
qui conspiciebat exaltatum serpentem, et a ueneno sanabatur et
a morte liberabatur, sic nunc qui conformatur similitudini mortis
Christi per fidem baptismumque eius, et a peccato per iustificationem
et a morte per resurrectionem liberatur. hoc est enim quod ait: u t
omnis, qui credit in eum, non pereat, sed habeat uitam
aeternam. quid igitur opus est, ut Christi morti per baptismum
conformetur paruulus, si morsu serpentis non est omnino uenenatus ?