De Peccatorum Meritis et Remissione et de Baptismo Parvulorum (1.60)

Cum ergo Nicodemus quae dicebantur non intellegeret,
quaesiuit a domino, quomodo possent ista fieri. uideamus
quid dominus ad hoc respondeat. profecto enim si ad interrogata [*]
respondere dignabitur: \'quomodo possunt ista fieri?\', hoc dicturus
est, quomodo possint fieri regeneratio spiritalis uenientes homines
ex generatione carnali. notata itaque paululum eius inperitia, qui
se ceteris de magisterio praeferebat, et omnium talium incredulitate
reprehensa, quod testimonium non acciperent ueritatis, addidit
etiam se illis terrena dixisse nec eos credidisse, quaerens uel ammirans,
quomodo essent caelestia credituri. sequitur tamen
et respondet, quod alii credant, si illi non credunt, ad illud
quod interrogatus est, quomodo possint ista fieri: nemo, inquit,
ascendit in caelum, nisi qui de caelo descendit, filius
hominis, qui est in caelo. \'sic\',inquit, \'fiet generatio spiritalis,
ut sint caelestes homines ex terrenis, quod adipisci non poterunt,
nisi membra mea efficiantur, ut ipse ascendat qui descendit, quia
nemo ascendit nisi qui descendit\'. nisi ergo in unitatem Christi
omnes mutandi leuandique concurrant, ut Christus, qui descendit,
ipse ascendat, non aliud deputans corpus suum, id est ecclesiam
suam, quam se ipsum — quia de Christo et ecclesia uerius intellegitur:
erunt duo in carne una, de qua re ipse dixit: igitur
iam non duo, sed una caro—, ascendere omnino non poterunt,
quia nemo ascendit in caelum, nisi qui de caelo descendit,
filius hominis, qui est in caelo. quamuis enim in terra
factus sit filius hominis, diuinitatem tamen suam, qua in caelo manens
descendit ad terram, non indignam censuit nomine filii hominis,
sicut carnem suam dignatus est nomine filii dei, ne quasi duo Christi [*] [*]
accipiantur, unus deus et alter homo, sed unus atque idem
deus et homo: deus, quia in principio erat uerbum et deus
erat uerbum, homo, quia uerbum caro factum est et habitauit
in nobis. ac per hoc per distantiam diuinitatis et infirmitatis
filius dei manebat in caelo, filius hominis ambulabat in terra;
per unitatem uero personae, qua utraque substantia unus Christus
est, et filius dei ambulabat in terra et idem ipse filius hominis manebat
in caelo. fit ergo credibiliorum fides ex incredibilioribus creditis.
si enim diuina substantia longe distantior atque incomparabili
diucrsitate sublimior potuit propter nos ita suscipere humanam
substantiam, ut una persona fieret ac sic filius hominis, qui erat in
terra per carnis infirmitatem, idem ipse esset in caelo per participatam
carni diuinitatem, quanto credibilius alii homines sancti et
fideles eius fiunt cum homine Christo unus Christus, ut omnibus
per eius hanc gratiam societatemque ascendentibus ipse unus Christus
ascendat in caelum, qui de caelo descendit ! sic et apostolus ait:
sicut in uno corpore multa membra habemus, omnia
autem membra corporis, cum sint multa, unum est
corpus, ita et Christus. non dixit: \'ita et Christi\', id est corpus
Christi uel membra Christi, sed: ita et Christus, unum Christum
appellans caput et corpus.