De Peccato Originali (40-42)

Essent autem procul dubio nuptiae etiam non
praecedente peccato, quia neque ob aliam causam uiro adiutorium
non alius uir, sed femina facta est et illa dei uerba:
crescite et multiplicamini, non est damnandorum praedictio
peccatorum sed fecundatarum benedictio nuptiarum. his
enim deus ineffabilibus suis uerbis, id est diuinis rationibus
in suae sapientiae per quam facta sunt omnia ueritate uiuentibus
uim seminis indidit primis hominibus. si autem peccato non
fuisset dehonestata natura, absit ut opinemur tales futuras
fuisse nuptias in paradiso, ut in eis ad prolem seminandam [*] [*]
non nutu uoluntatis, sicut pes ad. ambulandum, manus ad
operandum, lingua ad loquendum, sed aestu libidinis membra
genitalia mouerentur nec, sicut nunc fit, uirginitatis integritas
ad concipiendos fetus ui turbidi uitiaretur ardoris, sed obsequeretur
imperio tranquillissimae caritatis et eo modo non
esset dolor et cruor uirginis concumbentis, quomodo non esset
etiam matris gemitus parientis. haec ideo non creduntur, quia
in ista mortalitatis conditione inexperta sunt. in deterius quippe
uitio mutata natura non inuenit primae illius puritatis exemplum.
sed fidelibus loquimur, qui nouerunt credere diuinis eloquiis
etiam nullis adhibitis expertae ueritatis exemplis. quomodo
enim nunc ostendam sine ullis parentibus de puluere hominem
factum eique de suo latere coniugem? et tamen quod oculus
iam non inuenit, fides credit.

Sic ergo et primarum nuptiarum sine libidinis
passione tranquillitas et motus genitalium sicut aliorum membrorum
non ad effrenati caloris incitamentum, sed ad uoluntatis
arbitrium — quales nuptiae perseuerassent, si peccati non interuenisset
obprobrium — nunc ostendi non potest, sed ex
his quae diuina auctoritate conscripta sunt non immerito credi
potest. sic enim modo non inuenio sine pruriente libidine concumbentem;
sicut non inuenio sine dolore et gemitu parturientem,
sine futura morte nascentem, et tamen secundum
scripturarum sanctarum ueritatem gemitus parturientis et mors
hominis non fuissent, si peccatum non praecessisset; sic nec
illud unde erubuerunt, qui membra illa texerunt, quia et hoc
in eisdem sanctis litteris praecedente peccato scriptum est
consecutum. membra quippe illa nisi indecens motus oculis [*] [*]
eorum non utique clausis, sed in hoc non apertis, hoc est non
attentis, animaduertenda nuntiasset, nihil in suo corpore, quod
utique totum deus laudabile fecerat, pudendum uelandumque
sensissent, quia nisi praeisset facinus, quod inoboedientia est
ausa committere, non sequeretur dedecus, quod uerecundia uellet
abscondere.

Clarum est igitur hoc non esse nuptiis inputandum,
quod etsi non esset, nuptiae tamen essent, quarum
bonum non aufertur isto malo, sed ab eis et hoc malum in
usum uertitur bonum. uerum quia iam ista conditione mortalium
nunc simul aguntur concubitus et libido, eo fit, ut cum
libido reprehenditur, etiam nuptialis concubitus licitus et honestus
reprehendi putetur ab eis, qui nolunt discernere ista
uel nesciunt. nec attendunt illud esse nuptiarum bonum, unde
gloriantur nuptiae, id est proles, pudicitia, sacramentum, illud
autem non esse nuptiarum, sed carnalis concupiscentiae malum,
de quo erubescunt et nuptiae. sed quia sine illo malo fieri
non potest nuptiarum bonum, hoc est propagatio filiorum, ubi
ad huius modi opus uenitur, secreta quaeruntur, arbitri remouentur,
filiorum quoque ipsorum, si iam inde aliqui nati sunt,
cum per aetatem sentire ista iam coeperint, praesentia deuitatur,
atque ita nuptiae sinuntur exercere quod licet, ut non
neglegant occultare quod dedecet. hinc est, quod infantes etiam
qui peccare non possunt, non tamen sine peccati contagione
nascuntur, non ex hoc quod licet, sed ex eo quod dedecet. nam
ex hoc quod licet natura nascitur, ex illo quod dedecet uitium.
naturae nascentis est auctor deus, qui hominem condidit et
qui uirum ac feminam nuptiali iure coniunxit, uitii uero auctor
est diaboli decipientis calliditas et hominis consentientis
uoluntas.