De Peccato Originali (19-21)

Quomodo autem Pelagius temptarit obrepere ad fallendum
etiam apostolicae sedis episcopale iudicium in hac ipsa quaestione
de baptismate paruulorum diligenter attendite. in litteris [*] [*] [*]

enim quas Romam misit ad beatae memoriae papam Innocentium,
quoniam eum in corpore non inuenerunt et sancto papae
Zosimo datae sunt atque ad nos inde directae, dicit se ab
hominibus infamari, quod neget paruulis baptismi sacramentum
et absque redemptione Christi aliquibus caelorum regna promittat.
sed non sic illis haec obiciuntur, ut posuit. nam neque
paruulis negant baptismi sacramentum nec absque redemptione
Christi aliquibus caelorum regna promittunt. itaque unde se
queritur infamari eo modo proposuit, ut facile posset crimini
obiecto saluo suo dogmate respondere.

Obicitur autem illis, quod non baptizatos paruulos
nolunt damnationi primi hominis obnoxios confiteri et in eos
transisse originale peccatum regeneratione purgandum, quoniam
propter accipiendum regnum caelorum tantummodo eos baptizandos
esse contendunt: quasi praeter regnum caelorum habere
nisi aeternam mortem possint qui sine participatione corporis
et sanguinis domini aeternam uitam habere non possunt. ecce
quod eis obicitur de baptismo paruulorum, non quod ipse
ita proposuit, ut possit suae propositioni quasi aduersantis
obiectioni secundum sua dogmata respondere.

Denique quomodo respondeat aduertite et uidete latebras
ambiguitatis falsitati praeparare refugia offundendo caliginem
ueritati, ita ut etiam nos cum primum ea legimus,
recta uel correcta propemodum gauderemus. sed latiores disputationes
eius in libris, ubi se quantumlibet operiat, plerumque
aperire compellitur, fecerunt nobis et ista suspecta, ut attentius
intuentes inueniremus ambigua. cum enim dixisset numquam
se uel inpium aliquem haereticum audisse, qui hoc quod proposuit
de paruulis diceret, deinde subiecit atque ait: \'quis enim
ita euangelicae lectionis ignarus est, qui hoc non modo affirmare
conetur, sed qui uel leuiter dicere aut etiam sentire [*]

possit? deinde quis tam inpius, qui paruulos exsortes regni
caelorum esse uelit, dum eos baptizari et in Christo renasci
uetat?\'

Frustra ista dicit, non inde se purgat. in
regnum caelorum sine baptismo paruulos intrare non posse
nec ipsi aliquando negauerunt. sed non inde quaestio est; de
purgatione originalis peccati in paruulis quaestio est. inde se
purget, qui non uult fateri lauacrum regenerationis in paruulis
habere quod purget. et ideo cetera quae dicturus est attendamus.
post interpositum enim ex euangelio testimonium, quod
nisi renatus ex aqua et spiritu regnum caelorum nullus
possit intrare, unde illis, ut diximus, nulla fit quaestio, secutus
adiunxit dicens: \'quis ille tam inpius est, qui cuiuslibet
aetatis paruulo interdicat communem humani generis redemptionem?\'
et hoc ambiguum est, qualem dicat redemptionem:
utrum ex malo ad bonum an ex bono ad melius. nam et
Caelestius apud Carthaginem in libello suo redemptionem confessus
est paruulorum et tamen noluit confiteri ex Adam in
eos transisse peccatum.